Ze swojej strony chciałbym nadmienić, że kooperacja z iFin24 była bardzo przyjemna i na dobrą sprawę trudno mi znaleźć w ostatnich 24 miesiącach jakiś powód do narzekań.

Zakończenie współpracy z iFin24 oznacza drugą w historii przeprowadzkę bloga. Sprawy potoczyły się tak, że dołączam do niezwykle silnej platformy blogerskiej, którą stworzył Dom Maklerski Bossa.

Perspektywa pisania obok Adama Stańczaka, Tomasza Symonowicza, Jacka Tyszko, Michała Wojciechowskiego i Grzegorza Zalewskiego wydała mi się bardzo atrakcyjna, podobnie jak skupienie bloga na tematach inwestycyjnych i dotyczących rynków kapitałowych. Myślę, że platforma blogerska Bossy tworzy także interesującą społeczność, która umożliwia inspirujące dyskusje o rynkach finansowych i strategiach inwestycyjnych, i w której czytelnicy bloga będą się dobrze czuli.

Na moim starym blogu, Trystero.pl, ukazywać się będzie regularnie seria ‘do przeczytania’ oraz okazjonalnie interesujący raporty analityczne znalezione w Sieci i teksty z dziedziny ekonomii politycznej.

Serdecznie zapraszam do śledzenia moich nowych tekstów, w nowym miejscu. Mam nadzieję, że historyczna częstość przeprowadzek (co dwa lata) nie jest uciążliwa dla czytelników bloga.

Podobne tematy:

1. Równouprawnienie płci a zmiany społeczne

Scott Hankins, Mark Hoekstra i Paige Marta Skiba zbadali prawie 35 000 zwycięzców, którzy wygrali więcej niż 600 USD, loterii Fantasy 5 w okresie 1993-2005. Podzielili tę grupę na trzy zbiory: tych, którzy wygrali mniej niż 10 000 USD, tych, którzy wygrali od 10 000 USD do 50 000 USD oraz tych, którzy wygrali pomiędzy 50 000 USD a 150 000 USD.

Następnie skojarzyli dane o zwycięzcach loterii z danymi o osobach, które złożyły wniosek o ogłoszenie upadłości. Zidentyfikowali około 1 950 zwycięzców loterii, którzy złożyli wniosek o bankructwo w okresie 5 lat po wygranej. Roczny wskaźnik bankructw (odsetek populacji, która co roku składa wniosek o bankructwo) wśród zwycięzców loterii był zbliżony do wskaźnika dla wszystkich mieszkańców Florydy i w latach 1993-2001 wynosił około 1%.

Proszę zwrócić uwagę, że loteria jest procesem losowym, także wysokość wygranej. Nie ma podstaw by podejrzewać, że wysokie wygrane przypadają innej grupie ludzi niż niskie wygrane. Naukowcy brali też pod uwagę tylko pierwsze wygrane w Fantasy 5 by wyeliminować wpływ częstości grania (istnieją podstawy by łączyć częstość grania w loteriach ze skłonnością do złego zarządzania pieniędzmi). Badacze mogli więc sprawdzić czy szok dochodowy w postaci dużej wygranej (od 50 000 do 150 000 dolarów) istotnie wpływa na sytuację finansową zwycięzców, na przykład istotnie obniżając wśród nich wskaźnik bankructw. Na wszelki wypadek sprawdzili jeszcze czy wskaźnik bankructw w okresie 5 lat przed wygraną wśród zwycięzców, którzy wygrali małą sumę różnił się od wskaźnika bankructw osób wygrywających wysokie wygrane. Okazało się, że były zbliżone. Co działo się po wygranej w loterii?

Konkluzję badań pokazuje poniższy wykres, z którego wynika, że średnie i duże wygrane istotnie obniżają wskaźnik bankructw wśród zwycięzców w okresie pierwszych dwóch lat po wygranej. Później trend ulega odwróceniu i to beneficjenci wysokich i średnich wygranych częściej składają wniosek o ogłoszenie upadłości niż beneficjenci niskich wygranych okresie 3-5 lat po wygranej. W rezultacie, w całym okresie 5 lat po wygranej nie ma różnicy we wskaźniku bankructw pomiędzy tymi, którzy wygrali wysokie i średnie wygrane a tymi, którzy wygrali mniej niż 10 000 USD.

Za Scott Hankins, Mark Hoekstra i Paige Marta Skiba

Co więcej, ze szczegółowych badań autorów wynika, że nie tylko nie istnieje różnica we wskaźniku bankructw pomiędzy zwycięzcami wysokich i średnich wygranych a zwycięzcami niskich wygranych. Poziom niezabezpieczonego długu i aktywów wśród przedstawicieli obydwu tych grup, którzy zgłosili wniosek o ogłoszenie upadłości w okresie 5 lat po wygranej był zbliżony co sugeruje, że wysokie i średnie wygrane nie posłużyły ani na spłatę długu ani na kupno trwałych aktywów.

Podsumowując, badania nad sytuacją finansową zwycięzców loterii, podobnie jak badania nad sytuacją finansową emerytowanych sportowców, wskazują, że kwestia problemów finansowych związana jest raczej z nastawieniem i umiejętnością zarządzania finansami osobistymi niż z szokami dochodowymi. W średnim okresie czasu, wygranie sporej sumy pieniędzy nic nie zmienia w ryzyku popadnięcia w kłopoty finansowe. Być może dlatego, że najczęściej problem tkwi w ‘głowie’ a nie w ‘portfelu’.

Podobne tematy:

1. Ekonomia loterii
2. Super hasła zarządzania finansami osobistymi – moje top 3.

Steven Pinker przekonuje natomiast, że prawdą jest coś zupełnie odwrotnego. Zdaniem Pinkera, profesora psychologii na Harvardzie, żyjemy w okresie o najniższym natężeniu przemocy w historii. Co więcej, Pinker przekonuje, że ograniczenie przemocy nie dotyczy jedynie przestępczości ale także konfliktów zbrojnych.

Na potwierdzenie przedstawia wykres pokazujący wskaźnik morderstw na 100 000 mieszkańców w kilku europejskich państwach.

Za Steven Pinker

Łatwo zauważyć, że w okresie ostatnich kilku stuleci wskaźnik morderstw zmniejszył się o rzędy wielkości – z kilkudziesięciu do około 1-2.

Podobne zestawienie można stworzyć dla wskaźnika ofiar konfliktów zbrojnych. Pinker pokazuje wykres zaczynający się po II wojnie światowej by pokazać trend w ostatnich dekadach. Z wyliczeń wynika jednak, że nawet gdyby wziąć pod uwagę dwie wojny totalne toczone w XX wieku to, relatywnie do liczby ludności świata, liczba ofiar konfliktów zbrojnych w XX wieku nie stawiałaby tego stulecia wśród najbardziej ‘krwawych’.

Za Steven Pinker

Badania z archeologiczne wskazują, że w społeczeństwach przedpaństwowych około 15% ludzi umierało w wyniku aktów przemocy. W pierwszych państwach wskaźnik ten spadł do 3%. W ostatnich dekadach, wskaźnik ten nie przekracza dla całego świata 1%, dla państw rozwiniętych 1/10 jednego procenta.

Spadek natężenia przemocy w cywilizacji ludzkiej Steven Pinker łączy z pięcioma procesami. Część z nich miało miejsce w odległej przeszłości, część z nich działa współcześnie. Pierwszym było pojawienie się państwowości, około 5 000 lat temu. Od późnego średniowiecza do XX wieku natężenie przemocy zmniejszał proces centralizacji władzy, z konsolidacją władzy sądowniczej i policyjnej. Trzecim procesem była ‘Rewolucja Humanitarna’ zapoczątkowana w Oświeceniu, która znacznie ograniczyła możliwości legalnego używania przemocy, także przez państwo. Czwarty proces rozpoczął się po II wojnie światowej i związany jest ze znacznym ograniczeniem konfliktów międzypaństwowych. Pinker wiąże ten trend z rozprzestrzenianiem się demokracji, współpracy międzynarodowej i handlu zagranicznego. Wreszcie piąta zmiana, która przyniosła Nowy Pokój związana jest z ograniczeniem wojen lokalnych i przemocy państwowej. Pinker łączy te zmiany z upadkiem komunizmu, które pośrednio ‘wygasił’ wiele zimnowojennych wojen domowych, rozwojem międzynarodowych sił pokojowej i rozszerzaniem katalogu praw człowieka.

Steven Pinker wyjaśnia to szerzej w poniższym wywiadzie:

Z mojego punktu widzenia, wyjaśnienie trendu spadku natężenia przemocy w ostatnich millenniach, wiekach i dekadach jest proste. Najzwyczajniej w świecie, konstrukcja systemu społeczno-ekonomicznego sprawia, że większość ludzi osiąga większe korzyści ze współpracy, z powstrzymywania się od przemocy przy rozwiązywaniu konfliktów niż z używania przemocy i agresji. Ta reguła obowiązuje na poziomie państw, grup społecznych i jednostek. Państwom bardziej opłaca się handlować niż prowadzić wojny. Mechanizmy demokratyczne sprawiają, że grupy społeczne preferują uzgodnić redystrybucje dochodów niż o nią walczyć zbrojnie. Rachunek zysków i ryzyka sprawia, że większość ludzi widzi dla siebie miejsce w legalnej części gospodarki.

Kiedyś już przedstawiałem na blogu prezentację Pinkera o spadku natężenia przemocy.

Podobne tematy:

1. Pogromcy mitów: szalejąca przestępczość
2. Największe miasta w historii

Myślę, że euro jest jedną z nielicznych, naprawdę nowych rzeczy na świecie w ostatnich latach. Nigdy w historii, zgodnie z moją wiedzą, nie było podobnego przypadku, w których jeden bank centralny kontrolował politykę monetarną politycznie niepodległych państw.

W standardzie złota, poszczególne państwa przylegały do konkretnego towaru – złoto – lecz zawsze miały możliwość porzucenia standardu złota, wyjścia lub zmiany warunków pokrycia waluty w złocie. W strefie euro nie ma takiej możliwości. By państwo wyszło ze strefy euro, naprawdę musi porzucić euro. Musi wprowadzić swoją własną, kompletnie nową walutę.

Myślę, że euro jest w trakcie miesiąca miodowego. Mam nadzieję, że odniesie sukces ale nie sądzę by szanse na sukces były duże. Myślę, że różnice pomiędzy różnymi państwami będą się akumulować a asymetryczne (Friedman używa słowa asynchroniczne – T.) szoki będą na nie oddziaływać. Już teraz, Irlandia jest bardzo odmiennym państwem od innych, potrzebuje zupełnie odmiennej polityki monetarnej niż Hiszpania i Włochy.

Z czysto teoretycznego punktu widzenia, jest niezwykle trudno zakładać, że będzie to stabilny system w długim horyzoncie czasowym. Z drugiej strony, nowe rzeczy się zdarzają, przychodzą zmiany.

Dodatkowym czynnikiem, który się wyłania, a który skłania mnie do zastanawiania się nad tym, są dowody na to, że wspólna waluta, unia walutowa, zdecydowanie zwiększa wartość obrotów handlowych pomiędzy rożnymi jednostkami politycznymi (wewnątrz unii walutowej – T.). Jeśli poziom handlu międzynarodowego wzrośnie wystarczająco mocno, to może zredukować części szkód wynikających z niezdolności poszczególnych państw do dostosowania się do niesynchronicznych szoków. Jest to tylko jeden z potencjalnych scenariuszy.

Jak wiadomo, różne państwa w strefie euro nie stanowią naturalnej strefy handlowej dla jednej, wspólnej waluty. Nie stanowią optymalnego obszaru walutowego. W strefie euro istnieje bardzo niska międzynarodowa mobilność siły roboczej. Istnieją bardzo rozbudowane systemy kontroli, regulacji. Państwa te potrzebują więc mechanizmu dostosowawczego by dostosować się do asymetrycznych szoków – do tej pory takim mechanizmem były płynne kursy walutowe. Teraz tego mechanizmu zostały pozbawione.

Jeśli spojrzy się na historię najnowszą, to okaże się że próbowały (państwa UE – T.) w przeszłości sztywnych kursów walutowych i za każdym razem system załamywał się. W 1992 i 1993 roku doszło do kryzysów. Przed tymi wydarzeniami, Europa stosowała wąż walutowy i ten system też się załamał i przekształcił w coś innego. Nie można więc wydać werdyktu w sprawie euro. Strefa euro ma dopiero jeden rok. Należy dać jej czas by wykreowała swoje problemy.

Friedman zwraca uwagę na niezwykle ważną kwestię. Problemem strefy euro jest nie tyle sam fakt, że państwa EMU nie tworzą optymalnego obszaru walutowego. Asymetryczne szoki występują także w ‘amerykańskiej strefie walutowej dolara’. Gospodarki Connecticut i Mississippi czy Północnej Dakoty i Ohio są od siebie tak bardzo odmienne jak gospodarki Grecji i Holandii czy Portugalii i Finlandii. Dwie rzeczy tworzą różnicę.

Po pierwsze, mobilność siły roboczej jest z powodów historycznych, psychologicznych ale także językowych, znacznie wyższa w USA niż w obrębie strefy euro. Po drugie, stany w USA dysponują federalnym, fiskalnym mechanizmem dostosowawczym. Władze w Waszyngtonie mogą w każdej chwili wspomóc ‘niedomagające’ stany. Władze w Brukseli takiej możliwości nie mają.

Dlatego dyskusja o przyszłości strefy euro jest dyskusją o przyszłości projektu europejskiego. Strefę euro może uratować pogłębienie integracji fiskalnej, gospodarczej i politycznej. Nie widać jednak politycznej woli do takiego działania. W obecnej konstrukcji, przetrwanie strefy euro wydaje się natomiast niemożliwe. Z powodów, które jedenaście lat temu wyłożył Friedman.

Podobne tematy:

1. Milton Friedman o quantitative easing
2. Kronika fiskalnej degrengolady strefy euro
3. Potencjalne konsekwencje rozpadu strefy euro

DaDavid Laidler: Wielu komentatorów argumentuje, że w Japonii, przy nominalnych stopach procentowych praktycznie na poziomie zero procent, polityka monetarna ma charakter tak bardzo ekspansywny jak to tylko możliwe a mimo to nie wpływa stymulująco na gospodarkę. Czy posiadasz swoją interpretację tej sytuacji?

Milton Friedman: Tak, w rzeczy samej. W przypadku Japonii sytuacja jest bardzo jasna i jest to bardzo dobra ilustracja. Cieszę się, że poruszyłeś tę sprawę ponieważ pokazuje ona jak bardzo niewiarygodny może być poziom stóp procentowych jako wskaźnik poprawności polityki monetarnej. Japoński bank centralny całkiem do niedawna prowadził politykę zerowych stóp procentowych. Jednak polityka zerowych stóp procentowych była dowodem bardzo ciasnej polityki monetarnej. W gruncie rzeczy, w Japonii panowała deflacja. Realne stopy procentowe były pozytywne, nie były negatywne. Tym co Japonia potrzebowała było więcej płynności.

W dekadzie lat 70’ mieliśmy okres baniek spekulacyjnych. Wzrost podaży pieniądza był wysoki. Miała miejsca tak zwana bańka spekulacyjna an rynku akcyjnym. W 1989 roku, Bank Japonii bardzo mocno nacisnął na hamulce i ograniczył podaż pieniądza przez negatywne stopy procentowe. Nastąpiło załamanie na rynku akcyjnym. Gospodarka stoczyła się w recesję i znajduje się w stanie permanentnej quasi-recesji od tego momentu. Ekspansja monetarna była zbyt słaba. Teraz, Bank Japonii argumentuje: ‘Spójrzcie, obniżyliśmy stopy procentowe do zera, co jeszcze możemy zrobić?’. To bardzo proste. Mogą kupić długoterminowe obligacje rządowe i mogą je kupować dostarczając na rynek pieniądz dużej mocy (baza monetarna, zwłaszcza rezerwy banków komercyjnych w BC –T.) dopóki dopóty pieniądz dużej mocy nie zacznie stymulować wzrostu gospodarczego. Tym co Japonia potrzebuje jest bardziej ekspansywna polityka monetarna.

Jak Waszym zdaniem Milton Friedman skomentowałby działania FED z lat 2008-2011? Trudno powiedzieć co myślałby o ratowaniu sektora finansowego (między innymi przy pomocy wartych 1,2 biliona USD pożyczek na preferencyjnych warunkach). Z jej strony Friedman był apologetą twórczej roli kapitalistycznej destrukcji. Mógłby więc argumentować, że gruzach upadłych instytucji finansowych zbudowanie zostanie silniejszy sektor finansowy. Z drugiej strony, jako wnikliwy badacza Wielkiego Kryzysu doskonale zdawał sobie sprawę, że fala upadłości w sektorze finansowym drastycznie ograniczy podaż pieniądza. Myślę, że mniej kontrowersji, w kontekście powyższej wypowiedzi Friedmana o Japonii, budzi potencjalny stosunek Friedmana do programu quantitative easing. Czy poparłby QE2?

Ukłony: Marginal Revolution

Podobne tematy:

1. Milton Friedman o euro i strefie euro
2. Pellegrini o dolarze i przyszłości amerykańskiej gospodarki
3. Ben Bernanke o stopach procentowych i bańce na rynku nieruchomości

James Hamilton polemizuje z tekstem Daniela Yergina o ‘peak oil’, który niedawno ukazał się w Wall Street Journal. Hamilton trafnie zauważa, że kluczowe w dyskusji jest zdefiniowanie ‘peak oil’. Jeśli podzielimy ‘peak oil’ na trzy hipotezy:

• roczna produkcja z danego pola naftowego w pewnym momencie osiągnie maksimum i zacznie spadać
• jako konsekwencja powyższej hipotezy oraz faktu, że zgodnie z konsensusem naukowym zasoby ropy naftowej na Ziemi są ograniczone, roczna globalna produkcja ropy naftowej w pewnym momencie osiągnie maksimum i zacznie spadać
• maksimum globalnej produkcji osiągnięte zostanie wkrótce

to pierwsze dwie hipotezy wydadzą się czymś oczywistym a wartość trzeciej hipotezy sprowadza się do zdefiniowana ‘wkrótce’.

Naukowcy z Uniwersytetu Pensylwanii za pomocą ‘rozbrojonego’ wirusa HIV-1 zmodyfikowali genetycznie limfocyty T pozyskane z chorego na białaczkę pacjenta tak by nauczyły się niszczyć komórki nowotworowe. Po rozmnożeniu w laboratorium i wprowadzeniu z powrotem do organizmu limfocyty T u dwóch z trzech pacjentów spowodowały kompletną remisję choroby, u jednego zatrzymały jej rozwój. To był pierwszy etap badań klinicznych, którego formalnym celem jest sprawdzenie bezpieczeństwa terapii a nie jej skuteczności. Trudno się jednak dziwić, że uzyskane wyniki ożywiły środowiska medyczne.

Mnie fascynuje jedna sprawa: ilu ludzi zastanawia się nad konsekwencjami tego, jak mają się zarobki tych uczonych w stosunku do zarobków bankierów inwestycyjnych?

Fascynujące wyniki badań opinii społecznych przedstawione w USA Today: około 20% Amerykanów jednocześnie deklaruje, że ich zdaniem Bóg jest aktywnie zaangażowany w codzienne sprawy świata oraz popiera liberalizm gospodarczy, to jest przekonanie, że wolny rynek zawsze przewyższa regulacje rządowe. Aż 81% ankietowanych deklarujących się jako konserwatyści uważa, że jest jedna, niezmienna prawda na świecie i żadne nowe informacje ekonomiczne ani analizy kosztów i korzyści nie zmienią ich zdania co do tego jak powinna wyglądać gospodarka.

Grupa uczonych wykorzystała rozkład Benforda to sprawdzenia jakości danych makroekonomicznych odnoszących się do deficytu budżetowego, które państwa członkowskie UE zaraportowały do Eurostatu. Uwaga, uwaga, największą odchylenie od rozkładu Benforda zaobserwowano w przypadku danych z Grecji.

Były brytyjski premier Tony Blair kilkakrotnie odwiedził w ostatnich latach Libię, by lobbować na rzecz JP Morgan. Bank chciał zarządzać częścią libijskich dochodów z eksportu ropy naftowej.

Badania empiryczne, których aktualności trudno przecenić. Czy podwyższenie wieku emerytalnego zwiększa wskaźnik zatrudnienia wśród starszych osób?

Niall Ferguson w niezwykle rozrywkowej, pełnej humoru ale raczej płytkiej merytorycznie prezentacji o sześciu czynnikach, które jakieś 300 lata temu zdecydowały o procesie wielkiej dywergencji w rozwoju gospodarczym Zachodu i Reszty Świata:

Wykres dnia, i ukłony dla FT Alphaville za świetną ilustrację fundamentalnej zasady statystyki, która głosi, że korelacja nie oznacza związku przyczynowo-skutkowego. Wykres pokazuje korelację pomiędzy popularnością wyszukiwań w Google terminu ‘gorąca dziewczyna’ a cenami złota:

Za FT Alphaville

Podobne tematy:

1. Do przeczytania: 18.09.2011
2. Do przeczytania: 23.04.2011
3. Do przeczytania: 21.08.2011

Zadałem sobie dwa pytania: jak bardzo nietrwała i jakie są tego konsekwencje dla przeciętnego spekulanta? Inspiracją był zamieszczone w artykule zestawienie wykresów, który możecie zobaczyć poniżej:

Za Parkiet

Część inwestorów zobaczy w powyższym zestawieniu olbrzymie możliwości zarobku. Ja widzę w nim poważne ryzyko istotnej straty kapitału.

Postanowiłem więc policzyć jak bardzo od osiągniętych w okresie ostatniego roku (250 sesji) maksimów oddaliły się ceny akcji notowanych na NewConnect spółek (jeśli spółka notowana jest krócej niż rok to brane było maksimum z całego okresu notowań – nawet jeśli było to tylko kilkanaście sesji). W obliczeniach pomagał Darkh.

Co się okazało? Aż 15% spółek z NewConnect, notowanych było w piątek 80% i więcej poniżej maksimum z ostatniego roku. 60% spółek z NC notowanych było w piątek 50% i więcej poniżej maksimum z ostatniego roku. Analogiczne wskaźniki dla spółek z WGPW wyniosły 1,8% i 43%.

By lepiej zobrazować tę różnicę pomiędzy NewConnect a WGPW podzieliłem 312 spółek z NC i 425 spółek z GPW na cztery kwartyle na podstawie wielkości spadku od zanotowanego w okresie ostatniego roku maksimum do zamknięcia w piątek. Następnie policzyłem średnią wielkość spadku dla spółek z poszczególnych kwartyli z NC i GPW.

Widać więc, że inwestorzy na NewConnect zmagają się z grubym ogonem po lewej stronie rozkładu. Pytanie brzmi: czy są w jakikolwiek sposób ‘wynagradzani’ za branie tego dodatkowego ryzyka?

Na koniec pokażę listę 10 ‘czerwonych latarni’ z NewConnect i WGPW:

Podobne tematy:

1. Zawód spekulant giełdowy. Cz. III: niebezpieczne znajomości
2. Zawód spekulant giełdowy. Cz. II: Osobiste doświadczenia.
3. Ciekawostki z rynku NewConnect

W nawiązaniu do tekstu Do przerwy 0:1, w którym pokazałem ryzyko związane z inwestowaniem w kluby piłkarskie: Manchester United zawiesił planowaną ofertę publiczną akcji, podając jako powód tej decyzji sytuację rynkową. Manchester planuje przeprowadzić IPO do końca 2011 roku. No proszę, nawet osiem bramek z Arsenalem nie pomogło…

Barbara Kiviat omawia wyniku badań podsumowujących program warunkowych transferów pieniężnych (conditional cash transfer – CCT). Eksperyment z CCT objął w Nowym Jorku około 2 400 biednych rodzin w 2007 roku. Programy CCT polegają na tym, że władze zobowiązują się dokonywać transferów pieniężnych jeśli biorące w programie rodziny spełnią określone warunki: na przykład będą uczęszczać na regularne przeglądy dentystyczne, otworzą rachunki oszczędnościowe w banku albo osiągną (dzieci) określony poziom frekwencji w szkole. CCT polega więc na tym, że władze płacą biednym rodzinom za robienie rzeczy, które władze chcą by biedne rodziny robiły.

Warunkowe transfery pieniężne są więc odpowiednikiem programów inżynierii społecznej skierowanych do klasy średniej i wyższej: preferencyjnych kredytów studenckich czy możliwości odliczenia od podatków kosztów kredytów hipotecznych. W tym przypadku, władze także oferują bodźce finansowe do podejmowania preferowanych zachowań: kontynuowania edukacji albo zakupu nieruchomości.

Eksperymentalny program CCT prowadzony w Nowym Jorku przyniósł do tej pory mieszane rezultaty. Przede wszystkim, poprawił sytuację finansową rodzin beneficjentów, które miały mniejszy odsetek eksmisji, odcięcia mediów, braków żywnościowych czy rezygnacji z opieki medycznej z powodów finansowych niż rodziny z grupy kontrolnej. Program skłonił rodziny beneficjentów do zmiany pewnych zachowań (więcej wizyt u dentysty, rzadsze używanie drogich usług finansowych) lecz nie zdołał osiągnąć wszystkich celów (wyniki edukacyjne dzieci z rodzin beneficjentów były minimalne lepsze niż dzieci z rodzin kontrolnych). Tym niemniej, wielką zaletą takich eksperymentów pozostaje weryfikowalność ich wyników, co pozwala na ulepszanie ich konstrukcji.

Interesujący wykres z Daily Chart pokazujące przyczyny śmierci na świecie z podziałem na choroby zakaźne, choroby niezakaźne i wypadki. Proszę zwrócić uwagę na procentowych udział tych grup w przyczynach śmierci w społeczeństwach zamożnych i ubogich:

Za Daily Chart

Full Tilt Poker, jeden z największych operatorów pokera w Internecie, wzbudził zainteresowanie Prokuratora Generalnego USA. Z aktu oskarżenia wynika, że Full Tilt Poker operował jak piramida finansowa. FTP finansował wypłaty środków przez graczy wpływami z depozytów od nowych graczy i na koniec marca 2011 roku posiadał około 59,5 mln USD środków finansowych i około 390,7 mln USD zobowiązań wobec swoich klientów.

Kolejna afera w amerykańskiej Komisji Giełd i Papierów Wartościowych. Główny prawnik SEC otrzymał pozwolenia na pracę przy sprawie Madoffa mimo tego, że dotyczył go bezpośredni konflikt interesów. David Becker odziedziczył część z 2 mln USD (z czego 1,5 mln to ‘wirtualne’ zyski), które po śmierci jego matki w 2004 roku wycofano z Piramidy Finansowej Madoffa. Becker jako główny prawnik SEC negocjował natomiast warunki na jakich mieli być traktowani (nieświadomi) beneficjenci oszustwa Madoffa, w tym on sam.

Fascynujący artykuł dla wielu polskich dziennikarzy i blogerów toczących niekończące się spory o frekwencje na politycznych marszach i protestach. Naukowe podejście do szacowania liczebności tłumu.

Świetny tekst o tym dlaczego poważnego traktowanie Ayn Rand i jej filozofii może być pozbawione sensu. W dziennikach z lat 20′ Rand uznała życiowe motto Edwarda Hickmana ‘Co jest dla mnie korzystne, jest słuszne’ , za ‘najlepsze i najmocniejsze wyrażenie psychologii Prawdziwego Człowieka’ jakie kiedykolwiek słyszała. Stosunek Rand do sprawy Hickmana i amerykańskiego społeczeństwa w latach 20′ wystawia Rand ‘osobliwe’ świadectwo.

Podobne tematy:

1. Do przeczytania: 14.05.2011
2. Do przeczytania: 12.02.2011
3. Do przeczytania: 21.08.2011

Moneyball to jeden z bardziej oczekiwanych przeze mnie filmów. Nie tylko dlatego, że cenię sobie aktorstwo Brada Pitta. Moneyball opowiada historię managera drużyny bejsbolowej, który przy pomocy zaawansowanej statystyki rzucił wyzwanie rynkowemu konsensusowi. Billy Beane, manager Oakland Athletics, jest postacią, której historia posłużyła za scenariusz do filmu.

Michel Lewis napisał bestselerową książkę o metodach pracy managera OA. Beane przez wiele lat prowadził jeden z najbardziej efektywnych kosztowo zespołów bejsbolowych w USA – OA osiągał sportowe wyniki porównywalne z wynikami klubów o znacznie wyższym budżecie (choć nigdy nie zagrał w World Series). Beane oparł selekcje zawodników i taktykę o wyniki analiz statystycznych, przy czym skoncentrował się na wskaźnikach ‘niedoważanych’ przez innych managerów. W New York Times ukazał się świetny tekst na ten temat. W artykule zwrócono uwagę, że gdy inni uczestnicy rynku przejęli metody stosowane w OA, to Beane utracił swoją przewagę. Ten sam mechanizm dotyczy wielu strategii inwestycyjnych.

W recenzji książki Maphead: Charting the Wide, Weird World of Geography Wonks, która ukazała się w Wired znajduje się sporo geograficznych ciekawostek. Wiecie, że istnieje potrójna wyspa czyli wyspa, położona na wyspie, położonej na wyspie? Ma prawie dwa hektary. Entuzjaści stworzenia utopijnego, wolnorynkowego państwa powinni zainteresować się obszarem znanym jako Bir Tawil, pomiędzy Egiptem a Sudanem. Żadne z państw nie rości pretensji do tego terytorium o powierzchni niemal 2 000 km². Bir Tawil przypomniał mi o chyba największym terytorium o nieuregulowanym statusie prawnym: Saharze Zachodniej.

Bardzo interesujące dane z rynku producentów telefonów komórkowych, które pokazują gigantyczną przewagę Apple nad konkurentami. W badaniu opinii konsumenckich, aż 89% użytkowników iPhona oświadczyło, że pozostanie klientami Apple przy zakupie kolejnego aparatu. Ten wskaźnik dla HTC wynosi 39% a dla Nokii 24%:

Za Apple Insider

W nawiązaniu do tekstu Delta One znów na pierwszych stronach gazet Dominic Connor w The Register opisuje jak zostać łajdackim maklerem (podoba się Wam to tłumaczenie rogue trader?). Connor podkreśla, że kluczowe znaczenie ma znajomość zaplecza, działu wsparcia (podoba się Wam to tłumaczenie back office?), które posiadają osoby utrzymujące dobre kontrakty z działem wsparcia lub które z back office przeszły do front office.

Artykuł na blogu Freakonomics i podcast, których tematem przewodnim jest prognozowanie, przede wszystkim trudności jakie sprawia ludziom, w tym ekspertom. Kwestię tę omówiono na przykładzie prognoz wyników ligi futbolu amerykańskiego (NFL) – konkretnie prognozowania drużyn, które zakwalifikują się do play-off. Generalnie, skuteczność prognoz ekspertów wynosi 36% (gdyby obstawiali losowo to osiągnęliby 25%). Artykuł zwraca uwagę na interesujący fakt: przeciętnie w prognozach eksperci na 12 drużyn w play-off typują osiem, które grały w play-off w poprzednim sezonie i 4 nowe drużyny. Tymczasem, historyczne statystyki wskazują, że przeciętnie w play-off znajduje się 6 drużyn z play-off poprzedniego sezonu i 6 nowych drużyn.

Mądrość z rysunków po raz drugi: prawdopodobieństwo warunkowe:

Za XKCD

Podobne tematy:

1. Do przeczytania: 27.08.2011
2. Do przeczytania: 28.05.2011
3. Do przeczytania: 25.01.2011

To był bardzo nerwowy tydzień na rynkach finansowych. Rynek akcyjny w USA (S&P 500) stracił 6,8%. Polski WIG20 stracił 8,6%. Zyskał dolar i amerykańskie obligacje. Mocna wyprzedaży dotknęła rynek surowców: srebro straciło 24%, miedź 15% a ropa naftowa i złoto około 9%. Zobaczcie sami:

Za FinViz

Bespoke udostępniło najnowsze wykresy najważniejszych surowców.

W czwartek, Bespoke opublikowało podobne zestawienie dla najważniejszych walut.

Przecena na rynku metali szlachetnych jest jednym z najważniejszych tematów w mediach finansowych. W piątek srebro straciło 18%, najwięcej od 1987 roku. Za przyczynę tak gwałtownych spadków uznaje się plotki, które potwierdziły się w piątek po sesji giełdowej, o podniesieniu depozytów zabezpieczających przez operatora najważniejszych giełd towarowych w USA. Mnie fascynuje proces ‘ucieczki do bezpiecznych aktywów’, który przejawia się wzrostem cen obligacji USA (dla części inwestorów to ‘druga Grecja’) i dolara (dla części inwestorów to ‘śmieciowa waluta’) oraz spadkiem cen złota i srebra. Coś jest nie tak…

Bardzo interesujący tekst w The Telegraph o ‘premii piękna’ i ‘dyskoncie brzydoty’ w odniesieniu do wyglądu ludzi. Z ekonomicznego punktu widzenia jest to jak najbardziej sensowne (podobnie jak hipoteza Levitta i Dubnera, że rewolucja seksualna zepsuła rynek prostytutkom). Rynek wycenia z premią pożądane, rzadkie dobra. Takim dobrem bez wątpienia jest uroda. Uroda wyceniania jest z premią, brzydota wyceniana jest z dyskontem. Daniel Hamermesh, profesor ekonomii z Uniwersytetu w Austin, szacuje ‘dyskonto brzydoty’ na 140 000 USD niższych zarobków w czasie trwania życia niż w przypadku osoby o przeciętnym wyglądzie.

Zainteresował mnie eksperyment pokazujący, że ludzie dosyć zgodnie oceniają urodę innych ludzi. W eksperymencie czterem osobom pokazywano zdjęcia twarzy różnych ludzie, które mieli ocenić w skali 1-5. W 70% przypadków albo co najmniej trzy wskazania było identyczne a czwarte różniło się o jeden punkt albo wystąpiły dwie pary wskazań różniące się o jeden punkt. Raz na tysiąc zdarzało się, że wszystkie wskazania były różne.

Świetny tekst w New York Times o krucjacie SEC przeciwko insider trading oraz o rożnych kontrowersjach związanych z definicją insider tradingu. Generalnie, za insider trading uznaje się zawieranie transakcji w oparciu o istotne (material) informacje przez złamanie obowiązku (duty) do zachowania poufności tych informacji. Obydwa warunki kreują kontrowersje.

Na przykład, milioner Mark Cuban otrzymał propozycje objęcia nowej emisji akcji (sprzedawanyc z dyskontem do ceny rynkowej) spółki, w której był inwestorem. Propozycję złożył CEO tej korporacji po uprzedzeniu Cubana, że zamierza mu przekazać informację poufną (o planowanej dużej emisji akcji sprzedawanych z dyskontem). Cuban nie wziął udziału w emisji a posiadany pakiet akcji sprzedał przed upublicznieniem informacji o planowanej emisji (‘zaoszczędził’ 750 000 USD). Jego prawnicy argumentują, że Cuban nie miał obowiązku zachować poufności informacji. Myślę, że racja zdecydowanie jest po stronie SEC.

Inny przykład, SEC oskarża rodzinę pracownika firmy kolejowej z Florydy o insider trading w oparciu o informację o możliwym przejęciu firmy, którą otrzymali od pracownika firmy, który miał zorganizować rekonesans grupy bankierów po terenie firmy. Wizyta bankierów uruchomiła domysły o potencjalnym przejęciu. Jeśli oskarżany pracownik nie został oficjalnie poinformowany o negocjacjach i rzeczywiście jedynie spekulował na podstawie wizyty bankierów inwestycyjnych to sprawa jest naprawdę kontrowersyjna i nie jestem pewien czy SEC ma rację w tym sporze prawnym.

Interesujący tekst o tym dlaczego wydajemy więcej pieniędzy gdy jesteśmy zrelaksowani, czyli o tym dlaczego na zakupy powinniśmy robić zestresowani (jeśli nie chcemy zbyt wiele wydać).

Mądrość z rysunków. Jednym z fenomenów, które zawsze wzbudzał moje zainteresowanie jest permanentne wycenianie swojego czasu z dyskontem przez ludzi podejmujących decyzję: zaoszczędzę X złotych ale stracę Y czasu:

Za XKCD

Podobne tematy:

1. Do przeczytania: 27.08.2011
2. Do przeczytania: 15.05.2011
3. Do przeczytania: 18.01.2011