Waigel had wanted stricter limits than those set by Maastricht. He had wanted to restrict public deficits to one percent, and demanded automatic monetary sanction for violations of the limit. Revenues from fines would be distributed among members. Yet, after the French government had opposed the measure, sanctions did not become automatic, but dependent on political decisions, and it was decided that revenues would go to the EU. (…) The Maastricht Treaty also establishes that exchange rate strategies are to be determined by politicians and not the ECB

W książce jest też cały rozdział zatytułowany Differences in the Money Creation of the Fed and the ECB.

No i jeszcze a propos cytowanej niedawno analizy rozkładu Benforda dla Grecji:

German newspapers called Greeks “liars” when their government falsified statistics

Planuje przeczytać w weekend :)

Aha, jeszcze jedno. Oczywiście nie napisałem wszystkiego, o co sobie dziś poszerzyłem wiedzę w temacie szoki, ale chciałbym zwrócić uwagę na dwie, a właściwie to trzy, kwestie.

Pierwsza to to, że szoki asynchroniczny może mieć charakter asymetryczny i odwrotnie.

Druga to to, że nie jest wcale takie bezdyskusyjne poniższe stwierdzenie: “Oczywiście boom naftowy jest przykładem szoku asymetrycznego.”

Wątpię czy można to uznać, za przypadek szczególny gdyż wtedy jedne państwa cierpią a inne korzystają (nafciarze) dlatego takie szoki nazywa się idiosynkratycznymi, czyli działającymi wybiórczo.

Natomiast szoki asymetryczne to raczej przykład tzw szoków systemowych (systemic), gdzie zasadniczą cierpią wszyscy ale nie po równo.

Po trzecie to uwaga, że użycie w tłumaczeniu określenia szok asymetryczny było de facto bardziej poprawne niż użycie przez Friedmana określenia szok asynchroniczny.

Widać, że dziadek taki bardziej niedbały już jest.

Pracę wykonałem głównie w celu pogłębienia swojej wiedzy.

Natomiast nie widzę podziękowania za bardzo ciekawy (moim zdaniem) link do dyskusji Friedman-Mundell.

Szoki asymetryczne to rzeczywiście szoki, które dotykają różne państwa w różnym stopniu. Ja podałem dość szczególny przykład szoku asymetrycznego, który jedno państwo dotyka w dużym stopniu, a drugie w zerowym stopniu.

Oczywiście boom naftowy jest przykładem szoku asymetrycznego.

To, że angielskie określenia asymetryczny i asynchroniczny używane są zamiennie skłoniło mnie do tłumaczenia słów Friedmana na asymetryczne (choć dosłowne tłumaczenie to asynchroniczne) – uznałem, że w Polsce dominuje określenie szoki asymetryczne na określenie tego o czym mówił Friedman a Friedman mówił o sytuacji, w której dwa państwa potrzebują dwóch różnych polityk monetarnych.

Dzięki za pracę, którą wykonałeś w zgłębianie znaczenia szoków asymetrycznych i asynchronicznych.

Jednak i tym razem mój nos (czytaj wyczucie podparte wiedzą i doświadczeniem :)) mnie nie zawiódł. Poszperałem trochę i znalazłem wyjaśnienie znaczenia terminów szoki asymetryczne i szoki asynchroniczne. I wcale tego zużytego czasu nie żałuję, gdyż czegoś więcej dowiedziałem się w kwestiach monetarnych makro.

@ Trystero

“To są zmiany w sytuacji makroekonomicznej, które dotykają tylko część państw w strefie walutowej albo jeden region w państwie. Ot, choćby boom naftowy w Dakocie Północnej, który sprawia, że warunki makroekonomiczne w Dakocie Północnej są inne niż w pozostałych regionach USA.”

Twoje powyższe wyjaśnienie raczej nie może dotyczyć szoków asynchronicznych i niewielkim stopniu asymetrycznych.

To zjawisko, które opisujesz nazywa się właściwie szokiem idiosynkratycznym (oil shocks/peak are/is idiosyncratic) czyli działającymi wybiórczo lub selektywnie, na niektóre państwa, poszczególne regiony, wybrane gałęzie gospodarki, czy też określone grupy gospodarstw domowych.

Szoki asymetryczne to zaś takie, które dotykają np. poszczególne państwa czy branże dotykają w różnym stopniu nasilenia czy też w różnej skali, jenych mniej drugich bardziej.

W poniżej zalinkowanym materiale, ściśle zresztą związanym z dyskutowanym tematem, mamy fascynująca i wielce pouczającą, wymianę zdań między noblistami Miltonem Friedmanem i Robertem Mundellem. ONE WORLD, ONE MONEY?

http://www.irpp.org/po/archive/may01/friedman.pdf

Pada tam takie określenie/wyjasnienie ( niestety niezbyt precyzyjne) szoku asynchronicznego:

“asynchronous shocks that affect A and B differently” (A i B to różne kraje).

Jak widać właściwie, niby można by szok asynchroniczny uznać wręcz za synonim szoku asymetrycznego (i czasem jest ten termin tak używany, a rzadziej na zmianę z idiosyncratic) ale nie jest to do końca ścisłe określenie. Wyjaśniam to zresztą poniżej.

Poprawnie biorąc szoki asynchroniczne, to jak sama nazwa na to wskazuje, szoki rozbieżne w czasie, w jednych krajach wcześniejsze w innych późniejsze. Co ciekawe mogą one też mieć asymetryczny charakter, a więc w jednych krajach będą mniej lub bardziej dotkliwe niż w innych.

Najlepszy przykład to właśnie UE i Grecja jako pierwsza, następnie w kolejce czekają inne kraje, ale każdy z nich zostanie dotknięty w różnym stopniu.

Mówimy tu cały czas o szokach makroekonomicznych o charakterze podażowym i/lub popytowym.

@ poszi

“Asymetryczne szoki (ten podręcznikowy boom naftowy) to w świetle tego, co sie porobiło w unii walutowej problem tak mniej więcej dziesiątej kategorii ważności.”

Asymetryczność boomu naftowego wyjaśniłem we wcześniejszej części swojego komentarza.

W związku z tym, można by nawet uznać, że szoki naftowe są w unii walutowej problemem powiedzmy 7-10 kategorii, natomiast sama ogólna kwestia asymetrii szoków to raczej problem 3-6 kategorii.

Myślę, że unia fiskalna, jednak mogła by być całkiem pomocna, choć zapewne nie jedynym lekarstwem, gdyż umożliwiłaby transfer części podatków krajowych od kraju bogatych do krajów biedniejszych, będących akurat w potrzebie.

Jednak wątpię by dałoby się ją stworzyć w eurozonie, na podobieństwo USA, gdzie czasem mechanizm ten nazywa się federalizmem fiskalnym (transfer podatków do biedniejszych stanów ale przecież w rama jednej gospodarki narodowej i jednego państwa).

W Unii Europejskiej mamy tak wiele państw o rozbieżnych interesach i potrzebach, iż wątpliwe jest by zgodziły się one na unię fiskalną/podatkową. Przynajmniej w najbliższym czasie.

To zresztą, moim zdaniem, pokazuje że UE to daleko jeszcze do unii gospodarczej pełną gębą.

PS

Nawiązując do zalinkowanej wyżej dyskusji Friedman – Mundell chciałbym zwrócić uwagę na pewien znamienny fakt, który dodatkowo podkreśla, postulowaną przeze mnie, konieczność precyzyjnego posługiwania się terminami ekonomicznymi.

Zwróćcie uwagę, że dwaj profesorowie ekonomii, i to specjalizujący się w kwestiach pieniężne-monaternych, trochę inaczej/odmiennie rozumieją niektóre podstawowe, wydawałoby się wręcz oczywiste terminy.

Weźmy choćby określenie sztywny kurs walutowy (fixed exchange rate), a nie jest to przecież jedyny przykład.

Trzymanie się kryteriów Mastricht na serio, a nie na niby być może wyeliminowałoby kanał 1, ale na kanał 2 nie wpłynełoby ani to, ani unia fiskalna. Unia fiskalna to może najwyżej pomogłaby to posprzatać, ale to bardzo drogi sposób ochrony (to tak jak zamiast instalacji czujników dymu uznać, że szkoda zachodu, po prostu jak bedzie pożar, to zbudujemy nowy dom). Wydaje mi się, że nawet jakieś ostre regulacje bankowe nie pozwalające się zadłużać nadmiernie gospodarstwom domowym nie zlikwidowałoby całkowicie problemu.

Mój nos podpowiada mi coś innego a on rzadko mnie zawodzi.

Nie ma powodu by zakładać, że miał na myśli co innego. Z kontekstu wypowiedzi, o płynnych kursach jako mechanizmach dostosowawczych, jasno to wynika.