Zwróciłeś uwagę na fragment “gdy jestem zadłużony po uszy”?
Takie myślenie, jak zaprezentowałem powyżej, włącza się wtedy każdemu, także tym, przyzwyczajonym do jazdy na kredyt.
Pytanie brzmi jaki to jest poziom? Dla każdego inny i jest to kwestia subiektywna. Ale koniec supercyklu kredytowego tym właśnie się charakteryzuje, że ilość odczuwających poziom swego zadłużenia jako “po uszy” rośnie gwałtownie do rozmiarów, wyraźnie odczuwalnych przez gospodarkę.

QE byłoby ZAWSZE skuteczne, gdyby to równanie było w każdych warunkach prawdziwe. Niestety nie jest prawdziwe w warunkach końca supercyklu kredytowego, o czym właśnie się przekonujemy. Kto nie rozumie dlaczego, niech da mi 100 000 zł w portretach królów polskich, a ja mu w zamian udzielę kredytu na 100 000 :-)Jeśli oba są tożsame, to przecież nic nie straci :-)

Problem z QE polega na tym, że bank centralny tak naprawdę emituje nowy KREDYT a nie nowy PIENIĄDZ.
Gdyby bank centralny mógł rzeczywiście na każdym rogu postawić swojego agenta, rozdającego ludności świeżo wydrukowane papierki z portetami królów czy martwych prezydentów, to do deflacji i związanej z nią zapaści gospodarczej nigdy by nie doszło, dokładnie tak, jak chce tego Friedmann. Nawet gdyby te banknoty były bezwartościowe (w sensie ich możliwości wymiany na towar, załóżmy że mamy jakiś hiperPRL) to jako legal tender mogłyby posłużyć do jednego – do zapłaty podatków na rzecz Państwa, miałyby więc jakąś realną wartość dla każdego.

Z kredytem w warunkach deflacji typu zadłużeniowego sprawa wygląda inaczej. Gdy jestem zadłużony po uszy, bankierzy całego świata mogą mnie na kolanach błagać bym zadłużył się bardziej, a ja tego nie zrobię. Zrobię to pod jednym z 2 warunków:
1.Nowy kredyt obniży moje dotychczasowe płatności (np. pozwoli zmniejszyć ratę odsetkową- czyli rekonsolidacja starego)
2. Mam jakiś interes na boku, z którego dochód przewyższy płatności z tytułu obsługi tego kredytu.

Właśnie ten 2 warunek zadziałał przy Bernankowskim QE1 i QE2 – realna gospodarka nie była w stanie wchłonąć kredytu emitowanego przez FED, wchłonęli go więc w przeważającej mierze Ci, którzy mieli “interes na boku” – czytaj instytucje finansowe, działające na rynkach.

Friedmann się poważnie myli co do skuteczności QE w każdych warunkach z powodu jak wyżej.

Keynesista by powiedział, że tym co Japonia najbardziej potrzebuje jest stymulacja fiskalna. Ale oczywiście dla monetarysty Friedmana to czysta herezja :P

*( fakt moj techniczny umysł może nie ogarniać geniuszu pewnych rozwiązań tak ścisłych nauk jak – nowa – ekonomia )

friedman jest znany z tego że zmieniał poglądy.