Moglbym sie podpisac. Od poczatku staram sie propagowac na blogu teze, ze tym co robi cuda jest ‘wolna konkurencja’ a nie ‘brak udzialu rzadu w gospodarce’. Gospodarka, w ktorej nie ma rzadu moze byc bardzo daleka od wolnej konkurencji.

Witaj,

Dane przesylaj, zobaczymy co da sie z nimi zrobic.

Co do kija i marchewki – kluczowy problem polega na tym, ze ten system bodzcow dziala zle, jest skrzywiony, zwlaszcza w przypadkach HILPE o bardzo duzym negatywnym skrzywieniu. Ten kij jest za maly w stosunku do realnych rozmiarow downside risk.

Otoz, w moim zalozeniu rezim regulacyjny ma chronic konsumentow i spoleczenstwo ogolem przed korporacjami, stosujacymi rachunek ekonomiczny i maksymalizacje zyskow.

Jesli odrzucimy naiwne przekonanie, ze mechanizm cenowy czyli rynek sam rozwiazuje te problemy (bo nie rozwiazuje – czesto to co jest zyskiem korporacji z oszczednosci na bezpieczenstwie jest duzo wieksza strata spoleczenstwa) to wydaje sie sensowne by spoleczenstwo bylo zainteresowane ostrymi regulacjami tworzonymi przez rzad w obronie konsumentow.

Stad, jesli przyjazne nastawienie do biznesu oznacza przedkladanie interesu korporacji nad interesem spoleczenstwa przez instytucje, ktore dbac maja o interes spoleczenstwa to jest to fatalne zjawisko. Moim zdaniem to dzialo sie i dzieje sie ciagle w USA na gigantyczna skale. Dlatego uzylem tego okreslenia troche w ironicznym sensie.

To dlatego zreszta Amerykanie umieraja na banalne zatrucia pokarmowe (szpinak, hamburgery, etc) – regulatorzy, cale zycie pracujacy dla regulowanych firm, dbaja o zyski korporacji a nie korzysci spoleczenstwa.

Ale to generalnie jest wiekszy problem zwiazany z tym, ze prymitywna propaganda wmowila wielu ludziom, ze sa dwie strony sporu: zly rzad i wolny rynek, ktory reprezentuja korporacje. Niestety, wiekszosc z tych ludzi nie pojmuje, ze korporacje nie maja zadnego zwiazku z wolnym rynkiem a majacy kilkaset mld USD przychodow Exxon niszczy wolna konkurencje tak jak niszcza ja regulacje Departamentu Energii.

Prawda jest taka, ze wolny rynek niszczony jest zarowno przez rzad jak i przez korporacje. Jesli wiec ktos naprawde uwaza, ze wolny rynek jest najlepszym rozwiazaniem to powinien ’szczuc’ rzad na korporacje i korporacje na rzad by w ten sposob wywalczyc jak najwiecej wolnego rynku dla zwyklych ludzi. To jest fragment mojej filozofii ekonomicznej i totalnie nie rozumiem ludzi, ktorzy widza sens jedynie w popieraniu korporacji w walce z rzadem.

Dopóki za skład regulatorów odpowiadają rządzące USA raczej gwiazdy rocka niż eksperci (wszak amerykańska demokracja jak i każda inna to system oparty na popularności a nie kwalyfikacjach) to ciężko się spodziewać po nich racjonalnych decycji. Dodatkowo dochodzą nam wnioski z tzw. “capture hypothesis”, która wydaje się dosyć silna szczególnie w USA (vide drzwi obrotowe goldmana a Treasury/Sec – spodziewałbym się tego samego w Big Oil) i gotowe.

Krótko mówiąc upatrywałbym tutaj problemu regulacji wynikającego z błędów systemu polityczno-społecznego, a nie ekonomicznego. Daleki dodatkowo jestem od krytyki stricte BP. Wszak działają tak jak i my wszyscy w systemie marchewki i kija. Była marchewka (dobre wyniki kwartalne = “uznanie rynku”, wyższe bonusy itp.), zabrakło kija (wspomniane regulacje, kary itp.) – kto z nas postąbiłby inaczej?
Innymi słowy: don’t blame the player, blame the game ;-)

Wracając do krytyki wolnego rynku – gdyby nie protekcjonizm USA rodem z początku XXw. to możliwe, że już dawno uporaliby się z wyciekiem, a z pewnością jego skutki byłby znacznie mniejsze gdyby poprosili o pomoc wyspecjalizowane do takich działań jednostki z m.in wspomnianej Skandynawii. Jak się okazuje nie mogli tego zrobić zgodnie z prawem, bo jak donosi Business Insider: “The Merchant Marine Act of 1920 (…)
Section 27, also known as the Jones Act, deals with coastal shipping; and requires that all goods transported by water between U.S. ports be carried in U.S.-flag ships, constructed in the United States, owned by U.S. citizens, and crewed by U.S. citizens and U.S. permanent residents”. Oczywiście nie jestem na tyle nawiny żeby sądzić, że to by ich powstrzymało od przyjęcia międzynarodowej pomocy (wszak dochodzi jeszcze “duma narodowa” ;-)), ale uznaję to za bardzo ciekawy paragraf zapisany w kodeksie prawnym ojczyzny wolnego kapitalizmu ;-)

PS. wracam do czytania jednego z moich ulubionych blogów po dość długiej przerwie związanej z mocno opóźnionym kończeniem studiów przeplatanych CFA’ejem, zmianą pracy i przeprowadzką do Londynu – taka jest chociaż moja oficjalna wymówka w sprawie nie wysłania obiecanych Trystero wyników małych badań nt. efektu Famy-Frencha na GPW. Nie wiem czy jesteś dalej zainteresowany (wyniki w związku z biegnącym czasem mocno się zdezaktualizowały). Krótko: witam po przerwie :-)

Dobra uwaga. Warto pamiętać, że “państwo” i “rynek”, to nie osoby, lecz instytucje. Instytucje tworzone przez ludzi ( czasem nawet tych samych ), którzy nie żyją w dwóch oddzielonych od siebie światach. Decyzje ludzi mających władzę w państwie mają wpływ na to co się dzieje na giełdzie. I odwrotnie: ludzie z giełdy mogą mieć wpływ na decyzje władz państwa. Może zdarzyć się sytuacja, w której były członek zarządu dużego banku zostaje ważnym urzędnikiem państwowym ( odpowiedzialnym np. za regulacje finansowe ), a były minister dostaje pracę na odpowiedzialnym stanowisku w dużym banku. Dlatego nie zgadzam się z poglądem, że państwo może skutecznie poprawiać błędy rynku, bo państwo i rynek to byty bezosobowe, czyli takie, które nie mogą ani popełniać błędów, ani ich naprawiać. Od błądzenia i naprawiania są ludzie i to wyłącznie od nich zależy, czy jakiekolwiek regulacje, mające zmniejszyć ryzyko i zapobiec kolejnym katastrofom ( finansowym lub jakimkolwiek innym ) okażą się skutecznymi przepisami prawa, czy bezwartościowymi świstkami papieru. W końcu regulacje można obejść, co gracze z rynków finansowych już nieraz udowodnili. Wystarczy chcieć i tu, moim zdaniem, tkwi sedno problemu: ludzie chcą obejść regulacje chroniące ich przed ryzykiem wtedy, gdy opłaca się ryzykować. Najbardziej opłaca się ryzykować w momencie, gdy premia za ryzyko jest wysoka, a ewentualne koszty błędnych decyzji możemy przerzucić na kogoś innego ( np. na podatników ). Powstaje wtedy ogromna pokusa nadużycia, która jest w stanie złamać wszelkie regulacje ( choćby te z Bazylei ). Dlatego uważam, że jeśli chcemy skutecznie zabezpieczyć się przed skutkami czyichś głupich i nieodpowiedzialnych decyzji, powinniśmy skupić się nie na tworzeniu nakazów i zakazów, lecz na eliminowaniu pokusy nadużycia. Powinniśmy wyznaczyć pewną granicę dopuszczalnego ryzyka i dać wszystkim do zrozumienia, że jeśli się za nią wychylą i na tym stracą, to poniosą za to pełną odpowiedzialność i nie będą mogli przerzucić na nikogo kosztów swoich decyzji i działań. Oczywiście jest jeszcze kwestia ludzi, którzy ryzykują nie wiedząc o tym ( np. lokując pieniądze w banku prowadzącym samobójczą politykę kredytową, albo w funduszu inwestycyjnym operującym na dźwigni wyższej niż Alpy ). Jedynym rozwiązaniem tego problemu jest zmuszenie instytucji finansowych, by w przystępny sposób informowały klientów o ryzyku wynikającym z prowadzonej przez nie polityki. Jeśli klienci będą wiedzieli w co się pakują, będą mogli wycofać się z wątpliwej inwestycji i przenieść pieniądze do bezpieczniejszego banku/funduszu. A jeśli pomimo swojej wiedzy postanowią zaryzykować i poniosą stratę, to poniosą także jej koszty. Jednak aby to było możliwe potrzebna jest wola i determinacja konkretnych ludzi, podejmujących decyzje.

“Dużo większym problemem są HILPE, które jeszcze nigdy nie miały miejsca.” trudno nawet oszacować straty z HILPE które miały miejsce, np powódź.

Hmm, to dobrze, gdy państwo jest przyjazne biznesowi. Gorzej, gdy nawiązuje przyjaźń z konkretnymi biznesmenami.