Życie ponad stan to naprawdę nie jest liberalizm, ogromne wydatki państwowe generujące NIESPŁACALNE DŁUGI to też jest całkowite przeciwieństwo liberalizmu.

Trzeba płacić emerytury, trzeba pomagać chorym. Ale wszędzie na świecie wydaje się na to znacznie więcej niż państwo stać.
I tak oczekiwania wyborców są jeszcze większe. Ludzie powszechnie oburzają się na “głodowe” emerytury (podczas gdy w realu są one dosyć wysokim odsetkiem pensji, często pobieranym przez kilkadziesiąt lat; tutaj nie ma cudu składek na to nie starcza, podatków zbytnio podnieść się nie da więc rząd się zadłuża).
Wielkie oburzenie budzą też kolejki do niektórych świadczeń medycznych, a jak pojawiły się przypadki nie zakwalifikowania jakiegoś umierającego staruszka do superdrogiego leczenia to były skandale na pierwsze strony tabloidów.
Nieważne że medycyna XXIw. jest niesłychanie droga i nie ma kraju na świecie oferującego powszechnie finansowanie takowej. Ważne że ludzie żądają i politycy starają się to zaoferować prowadząc kraje do punktu bez powrotu. Gdy dług zacznie ciążyć tak bardzo że jego spłata stanie się niemożliwa i równia pochyła do bankructwa i całkowity upadek wszystkiego.