@e_djur: No cóż, niektórzy oczekują że pracę da, a przynajmniej pozwoli utrzymać, państwo.

Ja w to nie wierzę, ale jeśli to byłaby prawda do pojęcie golenia leszczy nabierze nowego wymiaru. Te drobne cwaniaczki od inwestowania w sztukę to przy “projekcie” tym zupełnie wiarygodnie wypadają.

Oczywiście, między tym co sobie aktuarialiści mądrze zaplanują, a tym co zrobią politycy może być przepaść.

Rzuca się w oczy jeden z głównych postulatów – aktywizacja zawodowa różnych grup społecznych, co jest pierwszym narzucającym się środkiem do zwiększenia liczby płatników składek i w konsekwencji pieniędzy w systemie.

Pierwsza wątpliwość jaka mi się nasuwa jest taka, że nowy płatnik to niby fajna rzecz ale oznacza to również nowe zobowiązanie emerytalne. W sytuacji spadku demograficznego to nie zadziała.

Druga wątpliwość dotyczy skuteczności tej aktywizacji zawodowej. Nikt chyba nie ma już wątpliwości, że “aktywizacja zawodowa” kobiet ma na celu wyłącznie pozyskanie dla systemu płatniczek, które obecnie z jego punktu widzenia “marnują się” pracując np. w domu a opowieści o samorealizacji to tylko PR.

Otóż uczciwy ekonomista powinien zauważyć, że komórki społeczne takie jak rodzina czy dom nie powstały przypadkowo tylko dlatego, że generalnie ułatwiają życie i poprawiają wydajność pracy. Jeśli każdy kto w danej rodzinie zajmuje się domem – nie płacąc składek – zostanie wygoniony do pracy, to rodzina będzie musiała wynająć gosposię czy nianię.

Jaki to będzie mieć wpływ na koszty życia, oszczędności i produktywność? Chciałbym zobaczyć jakieś rzetelne badania na ten temat. Fakt, że do tej pory widziałem takie, które dowodziły tez zupełnie przeciwstawnych sugeruje, że obszary te są mocno skażone ideologią.

Świetnie, ale po co w takim razie urzędowe kwoty na dzieci i bodźce fiskalne (Klub Rzymski) lub sterylizacja (Ehrlich, Szwecja)?

Zaczynasz bredzić. Za dużo whiskey?

“Granice Wzrostu” znasz chyba tylko z opowieści krytyków, bo przewidywania sprawdzają się całkiem nieźle:
http://www.csiro.au/files/files/plje.pdf
Było tam kilka scenariuszy i media i krytycy podniecali się tymi najbardziej “odjechanymi”, ale te bardziej prawdopodobne się całkiem dobrze sprawdzają.

Można się naśmiewać z maltuzjan, ale zderzenie skończoności Ziemi i wykładniczego wzrostu jest nieuniknione. Niezależnie od postępu technologicznego to się stanie. I upadek niejednej cywilizacji (np. Wyspa Wielkanocna) był skutkiem wyczerpania nieodnawialnych zasobów. Ziemia jest dużo większa i bardziej różnorodna niz jedna wyspa, ale wciąż skończona.

Ludzkość być może się dostosuje sama bez wstrząsów. Ale musi to i tak zrobić.

200 lat temu operatorzy statków parowych też uważali, że zasoby paliwa się wkrótce wyczerpią bo głównym ich źródłem były lasy, a te rosną powoli. Potem się okazało, że statek może jednak pływać na innych paliwach i to z wielokrotnie większą efektywnością wykorzystania energii, w tym na paliwie jądrowym. I lasy nie są już potrzebne. Taki skok technologiczny dokonuje się ostatnio średnio raz na wiek i na tym polega w skrócie teoria “ultimate resource”.

Zgodnie z przepowiedniami Ehrlicha 40 lat temu powinniśmy zniknąć z powierzchni Ziemi w kanibalistycznej orgii stanowiącej zwieńczenie globalnego kryzysu żywnościowego.

Ale nie zniknęliśmy. Człowiek myślący w takim razie zastanawia się czy ekstrapolacja Ehrlicha nie była błędna. Ruchy “zrównoważonego rozwoju” zamiast tego po prostu przesuwają ponure przepowiednie na kolejne półwiecze i dobrze z tego żyją.

Konsekwencje wiary w teorie katastroficzne są jednak o wiele poważniejsze, bo poza przestraszaniem Ehrlich wysuwał daleko idące i radykalne postulaty polityczne, wyartykułowane później w raporcie Klubu Rzymskiego i stopniowo wprowadzone do programów postępowych partii lewicowych.

Teorie okazały się błędne, ale postulaty pozostały. Prawdopodobnie najdurniejszą ich pozostałością obecnie jest domaganie się ograniczania przyrostu naturalnego i równocześnie zaciekła obrona systemu emerytalnego, który wprost od niego zależy.