Program kartkowy nie demoralizuje, jak mawiał onegdaj mój znajomy barbarzyńca z USA, owe kartki konsumujący, to oszczędzanie w bankach demoralizuje ludzi;-) Rozsądny człowiek, przy każdym poziomie dochodu optymalizuje swoje wydatki, a skoro wg kryterium dochodowego na darmowe żarcie można się załapać, ale nie można mieć oszczędności w banku, to to trzeba oszczędności bankowe zamienić na inne (gotówkę w domu, złoto itp).

W sytuacji, kiedy państwo pieniędzmi obywateli uprawia pomoc społeczną dla bankierów, rezygnowanie z pomocy społecznej, kiedy się na to kwalifikujemy, jest zwykłą głupotą.

Nic tak nie demoralizuje obywateli jak bezmyślne prawo.

Nie narzekam. :) Pomocy społecznej nie potrzebuję i z niej nie korzystam, jednak irytuje mnie sposób jej konstrukcji i konserwowanie za jej pomocą patologii. W końcu też płacę na nią podatki. Natomiast zainteresowałem się nią gdy żona rodziła dziecko, dowiedziałem się, że można ubiegać się o dofinansowanie zwrotu kosztów porodu. Tutaj każda wizyta w szpitalu to wydatek rzędu paru tysięcy dolarów (mając ubezpieczenie). Kiedyś pisałem w komentarzach na tym blogu o kosztach szpitalnych w USA. Jednak właśnie wówczas powiedziano mi, że dochód mam OK, ale oszczędności mnie dyskwalifikują.

Co narzekasz? Przecież libereto Ci napisał że “gadanie o demoralizujących skutkach pomocy społecznej to jeden z wielu liberalnych mitów.”

Przypomina mi się wypowiedź w TVP3 jednego klienta opieki społecznej. Wygłosił on mniej więcej takie zdanie:
Przez 10 lat biorę pieniądze od opieki społecznej, to chyba należy mi się jakaś podwyżka!
Normalnie klasyk…

Ja w ogólności nie jestem przeciwnikiem pomocy społecznej. Jednak w moim odczuciu tak jak się ją konstruuje w USA, jest zrobione źle. Zarabiam X dolarów miesięcznie i z tych pieniędzy jestem w stanie sobie odłożyć oszczędności, które gdy już są, to mnie dyskwalifikują do otrzymania pomocy. A przecież te oszczędności zostały odłożone z tej właśnie niskiej pensji, która wg panujących tu stawek jest na tyle niska, że mógłbym food stamps dostać. Jednocześnie patologiczna rodzina, która mieszka obok, wydaje pieniądze na papierosy, alkohol, tatuaże (piszę o konkretnym przypadku, taką rodzinę znałem), otóż oni pomoc dostaną, bo wszystko przepili. Przy tym samym dochodzie na rodzinę! Tak to tutaj wygląda, to nie są żadne wymysły. Niestety. Stąd myślę, że sposób w jaki konstruuje się tutaj tę pomoc tak naprawdę konserwuje patologie. Bo jaką nagrodę dostaniesz jak tylko zaczniesz żyć normalnie, odłożysz sobie pieniądze by mieć na samochód, dom, saldo na koncie? Zabiorą Ci food stamps, mimo, że dochód nie wzrósł.

Podobnie irytująca jest konstrukcja podatków. Sytuacja podobna, masz średnią pensję (może nawet wyższą od średniej), ale przy sporej rodzinie możesz sobie “odpisać od podatku” każde posiadane dziecko. Jeżeli suma odpisów przekracza kwotę zapłaconego podatku, to IRS może nawet zwrócić więcej niż się podatku zapłaciło (tax credit). Ale jest znowu dziwny haczyk: jeżeli masz więcej niż, dokładnie nie pamiętam, chyba $3000 dochodu z odsetek czy giełdy, to tego “zwrotu” nie dostaniesz. Wychodzi taki absurd, że nie osiągając żadnych dochodów na giełdzie i z odsetek, mógłbym dostać max. $4500 jako ten tax credit, ale jeżeli zarobię $3000 na giełdzie, to nie dostanę nic. Zarabiając 3 tys. jestem $1500 do tyłu.

W Polsce na pomoc społeczną idą tak niskie środki że nie ma mowy o demoralizacji. Zresztą to całe gadanie o demoralizujących skutkach pomocy społecznej to jeden z wielu liberalnych mitów.

A w moim odczuciu nie. Uważam że jest równie demoralizująca.
Twój post kujawianinie uważam mimo wszytko za rewelacyjny. Mi samemu rzadko udaje się wzbić na taki poziom sarkazmu i ironii. :)

Wydaje mi sie, ze w 2010 roku korelacja pomiedzy nadwaga a ubostwem jest dodatnia i silna.

W moim odczuciu amerykańska pomoc społeczna jest bardziej demoralizująca niż w Polsce. Aby załapać się na Medicaid, albo food stamps, należy nie tylko mieć niski dochód, ale również niewielki majątek. I tak np. mój dochód zakwalifikował by mnie do takiej pomocy, bo mam sporą rodzinę, ale posiadanie zbyt wielu zbyt “nowych” samochodów, albo nawet niewielkich oszczędności – dyskwalifikują. Zatem, aby załapać się na pomoc, musisz przepić swoje pieniądze. Sam niski dochód nie wystarczy, bo ten co oszczędza, g… dostanie.
Ja rozumiem, że trzeba unikać wspierania milionerów za pomocą food stamps tylko dlatego, że mają niską pensję, ale żeby posiadanie paru tysięcy $$ na koncie dyskwalifikowało, to co to jest, jak nie wspieranie wyłącznie rodzin patologicznych?