Od dobrych kilku lat ‘dobrzy ludzie’ martwią się o popyt na amerykańskie obligacje i co kilka miesięcy wyjaśniają dlaczego gigantyczny wzrost rentowności, który prognozowali jeszcze nie nastąpił. Wczorajsze dane o napływie kapitałów długoterminowych do USA na nowo rozbudziły obawy o możliwości uplasowania amerykańskiego długu na rynku. Raport Departamentu Skarbu podał, że w grudniu 2009 Chiny sprzedały netto około 34,2 mld Treasuries (amerykańskich papierów skarbowych).

Uwaga mediów skoncentrowała się właśnie na informacji o chińskiej sprzedaży. Zupełnie zignorowano fakt, że pewny i znajdujący się w sojuszu z USA kraj – Japonia, wyprzedził Chiny jako największy kredytodawca USA: 

Za Capital Economics

Zignorowano także fakt, że napływ kapitałów długoterminowych do USA jest cały czas silny i wyniósł 63 mld USD. Co więcej, miesięczne dane Departamentu Skarbu odznaczają się dużą zmiennością:

Za Capital Economics

Warto zwrócić uwagę, że od maja 2009 Chiny sprzedawały netto amerykańskie papiery skarbowe redukując swoje zaangażowanie z 802 mld USD do 755 mld USD. W tym samym czasie rentowność dziesięcioletnich obligacji nie zmieniła się, obecnie, podobnie jak w maju 2009 roku oscyluje wokół 3,7%:

Za David Rosenberg

W tym miejscu warto przypomnieć jeszcze jedną rzecz: dane z systemu US Treasury International Capital nie są najwyższej jakości. Czytelnicy bloga znają moje podejście do tego problemu: uważam, że słabe dane lepszą są niż brak danych lub puste domysły. Inwestorzy, krytyczni wobec oficjalnych danych rządowych powinni jednak zwrócić uwagę, że system Departamentu Skarbu nie jest w stanie efektywnie identyfikować kupujących i sprzedających amerykańskie papiery jeśli tylko robią to poza granicami USA. Stanowi to istotne problem ponieważ duża część transakcji na rynku zawierana jest w londyńskim City. Tak naprawdę nie wiadomo więc czy Chiny netto kupowały czy sprzedawały amerykańskie obligacje. Nie wiadomo nawet jaka jest wielkość chińskiej pozycji. Latem 2009 Standard Chartered oszacował ją na 970 mld USD a więc ponad 20% więcej niż podawały oficjalne dane.

Wreszcie, analizując problem chińskich inwestycji w amerykańskie papiery skarbowe należy pamiętać o kilku sprawach. Chiny cały czas posiadają ponad 755 mld USD amerykańskich papierów skarbowych – nagła wyprzedaż tych aktywów znacząco zmniejszy wartość chińskiej inwestycji. Ewentualna wyprzedaż amerykańskich aktywów może także zaszkodzić realnej chińskiej gospodarce – na co zwracałem już uwagę.

Popyt na amerykańskie papiery skarbowe zależy nie tylko od decyzji politycznych ale także od sytuacji gospodarczej. Generalnie, im żywsze odrodzenie gospodarcze tym mniejszy popyt na bezpieczne aktywa i większa chęć inwestorów na bardziej ryzykowne inwestycje. Z drugiej strony, jeśli gospodarka globalna będzie mieć problemy z samodzielnym rozwojem to wzrośnie popyt na amerykańskie obligacje. Świat stoi bowiem ‘na głowie’: w sytuacjach kryzysowych (na przykład kryzysu w Grecji czy Dubaju) rosną ceny obligacji ‘niemalże bankrutującego’ USA (to ironia) a spadają ceny najbezpieczniejszego z aktywów: złota.

Podsumowując: myślę, że skalę popytu na amerykańskie obligacje skarbowe najlepiej ocenić patrząc na rentowności. To rentowności najwcześniej wyjawią problemy rynku z ‘przetrawieniem’ zwiększającej się emisji amerykańskiego długu. Warto pamiętać, że zmniejszenie ekspozycji Chin na amerykańskie papiery skarbowe może być korzystne zarówno dla Chin jak i dla USA. Chińskie inwestycje kapitałowe w USA są po prostu drugą stroną nierównowagi w chińsko-amerykańskiej wymianie handlowej. Bez dostrzeżenia tego mechanizmu nie można poprawnie rozszyfrować ruchów na rynku finansowym.