Liberalna demokracja raczej im nie grozi, przynajmniej w ciągu najbliższych kilkudziesięciu lat.

Moje poglądy na Chiny to “wersja asekuracyjna”. Uważam, że albo się ucywilizują (liberalna demoracja i te sprawy), albo się pogrążą w chaosie. Cokolwiek bądź, ich model rozwoju (jeśli to jest w ogóle jakiś spójny model) się nie utrzyma i nie ma się nim co zachwycać.

@dorota,

Nie wiem, czy byłaś w Chinach, ale tam jest niesłychanie dużo nadrabiania zaległości. Nawet w wielkich miastach, niemała część populacji żyje w warunkach dziewiętnastowiecznych, a wspaniałe wieżowce budują nielegalni imigranci ze wsi. Bardzo duża część rozwoju bierze się z tego, ze Xiaoping i następcy porzucili chore i wyniszczające ten kraj ekperymenty Mao. W kraju panuje przeogromna korupcja, a przejawy indywidualizmu i inwencji, które są niezbędne do dalszego rozwoju są tłumione zarówno przez system, jak i kulturę.

“Po demagogii #67 grzecznie wracam do obozu liberałów”

Niestety musiałem dostosować się do poziomu dorotki.

@dorotka:

“Pozostając przy państwie opiekuńczym przegramy ten wyścig, i jest to już dla wszystkich oczywista oczywistość”

Jaki wyścig ???

Wystarczy że wzrost gospodarczy się zmniejszy, a niepokoje społeczne zmiotą komunistów.
Wystaczy trochę czasu żeby okazało się że amerykańskie kredyty subprime były całkiem rozsądne w porównaniu do kredytów chińskich banków państwowych.
Wystarczy przymuszenie ich do aprecjacji waluty żeby gospodarka osłabła. Cłami można to zrobic. Ale chyba nawet bez tego import z Chin trwale osłabnie.

W latach osiemdziesiątych inni (znacznie bardziej zaawansowani technologicznie Azjaci) byli pretendentem do bycia nowym mocarstwem. Wyszło im kiepsko.
Chiny pomimo wielkiej ludności mają jeszcze mniejsze szanse.
To plagiatorzy, a na tym za wysoko nie polecą. Rezerwy proste wyczerpią się i zabraknie paliwa do rozwoju.

“Są ogromne połacie globu gdzie te “liberalne bajeczki” to codzienna rzeczywistość.”

Wiem jak wyglądała ta liberalna rzeczywistość w XIX wieku ( bieda, wyzysk, krótki żywot ) i niestety dzisiaj wiele krajów musi przechodzić przez to samo.

“przyjmują każdą dostępną pracę”

No cóż nie mają innego wyjścia, albo śmierć głodowa albo byle jaka praca.

“zapobiegliwość – nie mają ubezpieczenia zdrowotnego ani emerytalnego,”

No jest się z czego cieszyć.

“W porównaniu z liberalnymi w istocie (choć komunistycznymi w retoryce) Chinami”

Masz rację Chiny to powtórka z historii narodzin kapitalizmu.

“Europa jest jak ogromny szpital geriatryczny”

Rozumiem że dla liberałów dłużej żyjący ludzie dzięki opiece socjalnej i medycznej to jest problem ???

“niezdolny do rozwoju”

Kolejna bzdura.

“I to właśnie zawdzięczamy państwu opiekuńczemu.”

No tak ludzie niech sobie umierają na ulicach, ważne że liberalne dogmaty są zachowane. Wulgarny liberalizm w pełnej krasie.

Gdzie jest Dorota z którą się zgadzałem?
Przecież Chiny są tylko kilka lat przed katastrofą.
Nie będzie żadnej prosperity w oparciu o popyt wewnętrzny.
Będzie załamanie rozwoju i degrengolada połączona z upadkim tzw. komunistów.
Ich obecny dynamiczny rozwój to tylko renta zapóźnienia plus manipulowanie walutą. Dalszy wzrost będzie coraz trudniejszy.
A ich demografia to jednak całkowity koszmar. Za 20-30 lat nikt nie będzie pamiętał o “wschodzącym mocarstwie”.
Chyba się rozpadnie. Na pewno straci na znaczeniu (wbrew temu co tłum opowiada).

Chiny starzeją się w statystykach, w rzeczywistości polityka jednego dziecka jest fikcją (tolerowaną po cichu przez władze). Na wsi nikt nie sprawdza, w miastach są sposoby obejścia zakazu (gdzieś ostatnio słyszałam o porodówkach w Hongkongu zatłoczonych przez bogate Chinki).

“10 razy bogatszy” – no, nie podejmuje się dyskutować, bo zasypiesz statystykami ;) Ale tak na chłopski rozum – czy bogatszy jest ten bogaty ale mocno zadłużony, czy ten biedniejszy, ale duży wierzyciel? Wiem, wiem, PKB per capita itd. Pamiętaj jednak o różnicy w tempie rozwoju. I o gigantycznym potencjale, jaki tkwi w uruchomieniu ogromnych oszczędności prywatnych – stworzenie choćby zaczątkowego systemu ubzpieczeń społecznych odblokowałoby bardzo duże sumy (w postaci konsumpcji). Chiny mają potencjał rozwoju własnego rynku wewnętrznego, jak już nie będą mogły tak wiele eksportować. Nota bene – Amerykanie na to grają.