Liczba 6%, jaką Pan podaje, traktuję jako wziętą z księżyca. Liczba ta jest średnią rozwoju całego gigantycznego kraju – Szanghaj może mieć 18%, a prowincja Xinjiang – 1%. Niewiele to tak naprawdę znaczy, tym bardziej, że liczby te są niemożliwe do zweryfikowania. Zostaje nam tylko oddolna obserwacja, która tu, w Zhejiang, wygląda jak na razie imponująco.

Czytając nawet pobieżnie historię Chin widać, dlaczego ich mieszkańcy tak cenią stabilność. Nic dziwnego, że rząd robi wszystko, co może by zapewnić społeczny spokój. Pamiętajmy, że jest on również w interesie całego świata – problemy w Chinach zakłóciłyby działanie firm na całym globie.

Nie wiem zbyt dobrze, jak to wygląda w innych prowincjach, ale niebezpieczeństwo niepokojów społecznych nie jest aż tak znaczne. Co do zachodu Chin, sądzę, że rządowy program industrializacji regionu, przyniesie pożądane skutki. Jeśli uda się wprowadzić trend rosnącego standardu życia w tej części państwa, nie wierzę zbytnio w sukces jakichkolwiek protestów.

Jednak przepowiadanie przyszłości to nie mój zawód – polegam głównie na mojej intuicji.

1. zgadzam sie z konkluzjami Trystero, ze Chiny maja duze szanse znalezc sie w grupie tych krajow szybkiego wzrostu, ktorym sie udalo (chociaz z punktu widzenia pkb/per capita droga do tego jeszcze daleka)
2. jak widac model singapurski w skali makro jak dotychczas dziala (zreszta i mikro i makro realizowany przez ta sama nacje)
3. naiwne sa nawolywania zachodnich politykow/komentatorow do revalu RMB jako remedium na wszelkie zlo. Poki co model rozwoju Chin jest oparty na merkantylizmie i ciezko zrobic U-turn kierujac lotniskowcem (w przeciwienstwie do motorowki). Poza tym, US nie ma odpowiednio duzego kija by sklonic Chiny do odejscia od pegu a nie widac tez marchewki. Co mogloby byc taka marchewka? Zgoda na recykling rezerw w aktywa fizyczne (firmy) zamiast UST? na to sie raczej nie zanosi…
3. Inna sprawa, to to, czy z punktu widzenia amerykanskiego przemyslu (wiekszosci galezi poza samochodami itp…) reval bylby na reke z punktu widzenia ich modelu biznesowego opartego na tanim outsorcingu…
4. Reval moze byc dla Chun akceptowalny, ale na ostatniej prostej w doganianiu z poziomem rozwoju….cos a la Plaza accord (wiec moze za te kilka lat…)
5. W dlugim terminie przy zalozeniu wyeliminowaniu deficytu budzetowego i poprawie bilansu sektora prywatnego problem amerykanskiego CAD i jego finansowania przez Chiny rozwiazuje sie…ale jest to za dlugi termin z punktu widzenia kalendarza politycznego…

No wlasnie, uwazam, ze kazdy analityk zajmujacy sie Chinami powinien spedzic tam troche czasu.

Nie odnosze tego do wszystkich pol analizy makroekonomicznej. Wiekszosc tych rzeczy rzeczywiscie mozna zrobic ‘na liczbach’, ‘na modelach’. Ale piszac o Chinach intuicyjnie wyczuwam, ze czegos mi brakuje.

Jak slusznie zauwazyl autor Chinczycy maja obsesja stabilnosci. Moi chińscy przyjaciele uważają, że 6% to minimum, by utrzymać porządek społeczny. A porządek dla władz jest potrzebą elementarną, która narodziła się w kontekście trwających w Chinach przez pół tysiąclecia wojen.
Powodzenie reform po 1978 wiąże się nie tyle z jakimiś oryginalnymi koncepcjami społecznymi, ale faktem, że zniszczone po Rewolucji Kulturalnej Chin zabrały się w pierwszym rzędzie za przywrócenie stabilności i porządku.
Jedno z ulubionych haseł Deng Xiaopinga Wending (stabilnosc)to klucz do postępowania władz w ostatnich trzech dekadach.

I to jest święta prawda.