Dwa dni temu, zarząd firmy Cognor (dystrybutor wyrobów stalowych, zależny od Złomrex) zareagował na publikacje internetowe, których autorzy sugerowali, że spółka jest bliska upadłości. W raporcie bieżącym napisano: W związku z pojawiającymi się nierzetelnymi, negatywnymi informacjami dotyczącymi sytuacji finansowej spółki, Zarząd spółki COGNOR S.A. [Emitent] stanowczo zaprzecza takim informacjom i informuje, że sytuacja spółki jest stabilna (…)

Co więcej, firma poczuła się tak bardzo skrzywdzona wspomnianymi informacjami, że postanowiła złożyć zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa: Nadto Zarząd Emitenta informuje, iż mając na celu ochronę inwestorów w dniu 15.12.2009r. złożył do Komisji Nadzoru Finansowego zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez jednego z użytkowników popularnego portalu finansowego przez rozpowszechnianie na forum internetowym fałszywych i nierzetelnych negatywnych informacji na temat spółki publicznej (…)

W ten oto sposób anonimowy internauta piszący na forum Bankiera lub Parkietu, że Cognor to bankrut zderzył się z nieczułą korporacyjną biurokracją. Naturalnie, trochę sobie żartuję. Zarząd Cognor ma pełne prawo bronić dobrego interesów spółki a rozpowszechnianie kłamliwych informacji, że firma jest na krawędzi bankructwa interesom spółki szkodzi. Pytanie w tej sytuacji brzmi: czy warto?

Ktoś mógłby pomyśleć, że zarząd Cognor zareagował bardzo ostro. Cóż, myślę, że po zapoznaniu się z poniższą historią zmieni zdanie. Barry Minkow był w latach 80’ autorem wielkiego skandalu na NASDAQ i za oszustwa finansowe został skazany na 25 lat więzienia. Wyszedł po 7 latach w czym pomogło mu ‘nawrócenie się’. Został pastorem i założył instytut, którego głównym zadaniem jest szukanie oszustw finansowych. Enronu nie odkrył ale kilka dni temu opublikował raport o firmie InterOil, konkretnie o tym, że firma chwali się ‘światowej klasy’ złożami gazu w Papui Nowej Gwinei choć nie są to potwierdzone złoża – ani zgodnie z definicjami Komisji Giełd i Papierów Wartościowych (SEC) ani przez żadną firmę geologiczną. Press release jest tutaj.

Felix Salmon zwrócił uwagę na tę historię ze względu na kontrowersyjną reakcję jednego z pracowników InterOil  – managera do spraw kontaktów z mediami. Pani Susuve Laumaea napisała w emailu do Pana Minkowa między innymi:

Wspomniałeś o mnie w swojej gównianej propagandzie przeciwko InterOil. Jeśli o mnie chodzi to uważam, że jesteś śmierdzącym tchórzem najgorszego formatu, zazdrosnym i zawistnym skur…, który nie może się pogodzić z tym, że InterOil odniosła sukces (…) Jesteś przegraną pokraką życiową, kwaśnym winogronem (…)

Doprawdy, jesteś znanym oszustem, naciągaczem i skazanym przestępcą, psychopatą i patologicznym kłamcą, który jest zazdrośnie zawistny i dlatego bezwstydnie i intencjonalnie stara się zniszczyć przyzwoitych ludzi, rozwijający się naród i pełną energii, wschodzącą korporację (…)

Jesteś pozbawiony elementarnej przyzwoitości. Ani tutaj ani tam nie byłbyś zaliczony w poczet bojącej się Boga społeczności. Jesteś robactwem tej ziemi, insektem, którego powinno się zamknąć a klucz wyrzucić daleko żebyś zgnił w odosobnieniu jak kupa gówna, którą jesteś. Jesteś tchórzem największego kalibru i wszyscy wiedzą, że posiadasz krótką pozycję na akcjach i rozpuszczasz kłamstwa w nadziei na zgarnięcie zysków gdy Twoje kłamstwa zmanipulują cenę akcji w dół i zwiodą przyzwoitych akcjonariuszy. Nie mogę Cię nawet użyć jako karmy dla krokodyli ponieważ jesteś zbyt zatruty – te aligatory zdechłyby gdyby Cie zjadły, ugotowanego czy nie.

Wszyscy Ci którzy myślą, że zabrałem się za ten temat by sobie bezkarnie ‘pobluzgać’ na blogu… mają trochę rację. Ale teraz poważnie: gdybym był akcjonariuszem InterOil zmartwiłbym się taką odpowiedzią firmy na dosyć poważne zarzuty, które stawia Minkow. Bez wątpienia taka wulgarna i agresywna odpowiedź to także ’samobój’ z wizerunkowego punktu widzenia.

Z drugiej strony, jakoś nie ufam ‘narodzonym ponownie’ przestępcom finansowym, którzy zarabiają otwierając krótkie pozycje na akcjach firm, których ‘oszustwa’ wykrywa prowadzony przez nie instytut. Tym bardziej, że biznes, w którym działa InterOil jest z natury ryzykowny (o czym przekonał się Pan Ryszard Krauze i oczarowani jego wizją inwestorzy w Petroinweście). Tak więc granica pomiędzy propagandą sukcesu ze strony zarządu firmy a podawaniem przez zarząd fałszywych informacji i oszukiwaniem inwestorów jest chyba niewyraźna. Tym bardziej, że cały model biznesowy takich firm opiera się na ‘wyciągnięciu’ od inwestorów wystarczającej ilości pieniędzy by komercyjnie uruchomić chociaż jeden z projektów.

Innymi słowy, nie wiem kto ma rację. Ale jeśli ktoś potrzebuje anty-przykładu zarządzania relacjami inwestorskimi  to bardzo proszę, można mnie cytować, w tłumaczenie włożyłem dużo serca…