Ja przyjmuje takie zalozenie, poniewaz ‘wygladzam’ je w dol przyjeciem marzy netto przy obliczaniu ’strat’.

Ty przyjmujesz to zalozenie, przy korzystaniu z najbardziej korzystnego sposobu obliczania ’strat’ – marzy brutto.

A zdajesz sobie sprawe, ze odsetek utraconych dochodow jest blizej 10%-30% niz 100% wartosci wprowadzonych na rynek podrobek.

Zupelnie tez pomijasz moje drugie oszacowanie, korzystajace z twardych danych Sluzby Celnej a nie przyblizen. To drugie oszacowanie jest duze blizsze moim obliczeniom niz Twoim.

Tym niemniej doceniam pokazany przez Ciebie sposob, ktory bardzo duzo wnosi do dyskusji o tym jak trudno jest ocenic prawdziwe straty zwiazane z istnieniem rynku podrobek.

Nieźle opanowałeś sofistykę oraz odwracanie kota ogonem.

1. Skoro udział USA w rynku towarów luksusowych jest błędnym oszacowaniem udziału USA w rynku podróbek, co proponujesz? Globalną produkcję? Nie bądź śmieszny.
2. Fundamentalnie błędne założenie że firmy tracą 100% wartości sprzedanych podróbek? Oczywiście pełna zgoda. Tylko dlaczego nie ma problemu jeśli Ty przyjmujesz takie założenie (150 mld USD)?

Zapewniam Cię, że po uwzględnieniu twoich uwag wynik w dalszym ciągu byłby bliższy 180 mld niż 12 mld. W wolnej chwili możesz rozważyć jakie to dodatkowe koszty musiałaby ponieść firma aby sprzedać dodatkową torebkę.

Wnioskowanie z powyższych założeń o rzekomych 12 mld USD strat jest idiotyzmem dla każdego kto ma chociaż blade pojęcie na temat finansów przedsiębiorstw (szczególnie z branży handel i dystrybucja) w tym, jak słusznie zauważyłeś, studentów I roku mikroekonomii.

Bez odbioru.

Doceniam, ze zechciales podzielic sie swoimi uwagami.

W punkcie pierwszym blednie zalozyles, ze rynek towarow podrobionych ogranicza sie do towarow luksusowych.

W punkcie drugim przyjales fundamentalnie blede zalozenie, ze firmy traca przychody warte 100% wartosci sprzedanych na rynku podrobek. Zalozyles, ze ludzie pozbawieni mozliwosci kupna podrabianej torebki za $20 kupia oryginalna torebke za $500 a nie produkt No Name za $20.

Dzwignia operacyjna i zyski krancowe to pojecia z mikroekonomii na I roku.

60%, ktore podales odpowiadaloby marzy brutto i przyjecie tej liczby mialoby sens gdyby LVMH byl typowym przedstawicielem sektora a firma nie musialaby poniesc zadnych dodatkowych kosztow na przekonanie ludzi, ktorzy zaplacili $20 za torebke by kupili torebke za $500. Przynajmniej to drugie zalozenie to typowe myslenie zyczeniowe.

A teraz najlepsze: na koncu tekstu napisalem: wszystkie powyższe obliczenia mają charakter wykonanych na odwrocie koperty (serwetce) Ostatnia rzecza jaka mozesz mi wiec zarzucic jest nadmierna pewnosc siebie wynikajaca z ignorancji.

Jak sam widzisz, skorzystanie z Twojego toku rozumowania, bez watpienia bardziej wyrafinowanego, wymusza przyjecie kilku malo sensownych zalozen. Po uwzglednieniu moich uwag otrzymane przez Ciebie wynik bylby duzo nizszy.

To rzeczywiście całkiem niezły przykład ale raczej zjawiska opisanego przez panów Justina Krugera i Davida Dunninga.

- Globalny rynek produktów luksusowych szacowany jest na 2 biliony USD, z czego na USA przypada 1 bilion USD (1). Możemy przyjąć podobny udział w rynku produktów podrabianych. Zatem przychody firm na rynku amerykańskim uszczuplone zostały o 300 mld USD.

- Na sugestie, iż amerykańskie firmy tracą 8% przychodu proponuję spuścić zasłonę milczenia.
Pytanie brzmi ile zarobiłyby firmy amerykańskie na DODATKOWO sprzedanych produktach. Ich straty to utracony zysk krańcowy a nie całkowity. Myślę że spokojnie możemy założyć, iż firmy tracą ok. 60% dodatkowego przychodu (2). Zatem 300 mld USD x 60% = 180 mld USD. Niedaleko od szacowanego przez IACC 200 – 250 mld USD.

Powyższe wydaje się raczej oczywistym każdemu, kto słyszał o “dzwigni operacyjnej” (3).

(1) http://www.fibre2fashion.com/industry-article/21/2080/recession-and-luxury-the-global-market1.asp
(2) Pojęcie o strukturze kosztów (zmienne/stałe) można wyrobić sobie zerkając w pierwsze, lepsze sprawozdanie finansowe. Chociażby tutaj: http://www.lvmh.com/comfi/pdf_gbr/LVMH_2009_firsthalfyear_presentation_gbr.pdf
(3) http://en.wikipedia.org/wiki/Contribution_margin

Dobre uwagi.

Druga zastosowalem. Z pierwsza sie zgadzam ale nie mam jak jej zastosowac bo musialbyc arbitralnie przyjac jakis wspolczynnik – w kazdym razie to bardzo luzne kalkulacje te moje obliczenia i bledy sa wliczone w tego typu rzeczy.

Juz tak na marginesie (troche sie boje oskarzenia iz czepiam sie drobiazgow) te 139 mln USD nalezalo pomnozyc przez 11,5, a nie 12.5, bo przechwycone 8 procent na rynek nie dotarlo.

Zgadzam się z tym jak najbardziej, ale jest jedno ale;-) Mówimy o rynku, a nie o oligopolu. Chodzi o równy dostęp do informacji, a w przypadku reklamy dostęp ten jest spaczony i kupujący nie wie kto jest prawdziwym producentem, a stąd nie ma szansy sięgnięcia po jego towary. Mamy tutaj typowe, zezwolone prawem, deformowanie rynku poprzez podawanie informacji zazwyczaj nieprawdziwej, co jest samo w sobie czynem nieuczciwej konkurencji, którego w obecnym stanie prawnym nie sposób ukarać.

W przypadku złota sytuacja jest b.prosta – liczy się tylko próba i waga. Wszystko inne jest marką. Jeśli dla kogoś 3.5 gramowa złota moneta warta jest 20 tysięcy, to niech tyle za nią płaci;-) Tyle można zapłacić za unikalność, ale nie za symbol wybity na monecie. Nikt nie zapłaci takich pieniędzy za współcześnie bitą złota monetę, choćby identyczną z oryginałem. Tutaj każdy wie, że mamy do czynienia z oszustwem.

Oszustwem marki jest właśnie takie ukrywanie informacji, jak z ta monetą – sprzedająca firma wmawia (szczególnie młodym) klientom, że to ich oryginalny produkt, podczas, kiedy ich produktem jest jedynie wzór znaku handlowego na produkcie.

W czasie Wielkiego Kryzysu w USA reklama była w zasadzie nieskuteczna, ponieważ wprowadzono zakaz różnicowania cen, jako wprowadzanie klientów w błąd;-) Przekładając to na współczesne czasy, taka regulacja zmusiłaby korporacje do zrównania cen z tzw. podróbkami.

ZAiKS i zagraniczne odpowiedniki bynajmniej nie występują w interesie artystów. Artyści wiekszość dochodów czerpią z koncertów i nieuprawnione korzystanie z ich dzieł jest często formą reklamy. Co innego organizacje praw autorskich, dla których większe tłumy na koncertach nic nie dają.

W przypadku producentów markowych towarów mamy jednak nieco inną sytuację, bo to oni, jeśli ta hipoteza odnośnie korzyści z rynku podróbek jest słuszna, korzystaliby na tym. Zatem hałaśliwie protestują, bo nie wiedzą, a może hałasują inni, np. media, które korzystają z reklam markowych produktów?

1)
A) Jeżeli uchwalimy, że np. piosenki nie są chronione prawem autorskim (tak jak usługi – nie można wymyślić nowej i opatentować) to kopiowanie nie będzie przestępstwem.
B) Jeżeli uchwalimy, że piosenki są chronione prawem autorskim to skopiowanie będzie przestępstwem.

Należy więc uznać iż prawa autorskie są sprawą wyłącznie umowną – słowo kradzież które jest terminem bezwzględnym, a nie umownym tu nie pasuje, złamanie praw autorskich jest wykroczeniem lub przestępstwem – ale nie kradzieżą jak chcą poniektórzy.

2)
W mojej opinii jednym z praw człowieka jest możliwość kopiowania, nie wszystkiego i nie zawsze – ograniczenia powinny mieć silną podstawę zarówno moralną jak i prawną.

np. idę sobie ulicą i widzę fajny domek – robię zdjęcie i buduję sobie taki sam (lub zlecam). Takie działanie powinno być dozwolone mimo iż architekt się napracował.

ale

skopiowanie loga – to jest oszustwo i powinno być zakazane.

3)
30 i więcej lat ochrony prawami autorskimi piosenek – to jest chore. Rewizje domowe i szukanie złamanych praw autorskich, szpiegowanie internatów – to jest chore.

Generalnie mamy przerost praw autorskich, najprostszą regułą przywracającą ład byłby prosty przepis, że prawa autorskie możemy złamać jedynie gdy wykorzystujemy cudze dzieło w celach komercyjnych. Jak 16 latek skopuje kasetę/płytę od kolegi – to nie powinno to być przestępstwo tylko wykorzystanie prawa człowieka jakim jest możliwość kopiowania otaczającego nas świata.

A twórcy ? Mogą zająć się czym innym jak im takie zasady nie odpowiadają.

jest jeszcze jedna “strona medalu” – rzeczy oryginalne, odrzucone przez kontrolę jakości (ze względu na – często mininalną – wadę produkcyjną). Teoretycznie powinny być zniszczone w fabryce, często jednak trafiają na rynek. Jako oryginały, rzecz jasna. Nie wiem, jaka jest skala procederu, ale na pewno jest i to niezerowa.