Moja uwaga dotyczyła tego, że w naukach humanistycznych, w tym w ekonomii, generalnie mało kto szuka falsyfikatorów;-) W naukach ścisłych taki numer po prostu nie przejdzie, ponieważ teoria wymaga przeprowadzenia formalnego dowodu wnioskowania.

Dla żadnej znanej mi teorii ekonomicznej takiego wnioskowania nie znalazłem, ale chętnie poczytam, jak znajdzie je kto inny. Stad też współczesna ekonomia jest raczej audytem, opinia w danej sprawie, a nie jakąś spólną i logiczną teorią. Czasy trudne, takie, jakie mamy większość owych ugruntowanych opinii, lub jak kto woli teorii ekonomicznych, wywala do kosza.

Po jego dokonaniu delikwent bardzo często staje się darmowych adwokatem marki (jaka to świetna firma !) aby utwierdzić się w słuszności swojego wyboru. W przypadku mieszkania przejawia się to np. w apoteozie danej dzielnicy albo osiedla.

Bardzo zabawnie się ten proces samoutwierdzania obserwuje, bo często zapewnienia (zapewne szczere !) o najlepszym z możliwych wyborów są konfrontowane z widoczynymi wadami zakupu, których delikwent za przysłowiowe Chiny nie chce dostrzec (np. nowa plazma odbiera sygnał telewizyjny gorzej niż stary kineskop; rzekomy apartamentowiec jest de facto mrówkowcem na betonowym nowym osiedlu z dwugodzinnym dojazdem do centrum itp.). Mnóstwo przykładów tego typu zachowań jest na forach (spontaniczne doradztwo zakupowe “kupiłem A i bardzo sobie chwalę !” – mimo że nie ma podstawy do obiektywnej oceny z braku znajomości rozwiązań alternatywnych).

Człowiek najwyraźniej bardzo potrzebuje potwierdzenia, że dokonał dobrego wyboru. Tak bardzo że czasem nawet popada przy tym w śmieszność ;-)

Gdyby za generalizowanie przyznawali medale mialbys zloto w kieszeni :)

Ja uwazam, ze naukowcy, a ekonomisci jakimis tam naukowcami sa przeciez, sa bardziej sklonni, wskutek mechanicznie wyrobionego nawyku, rzucac wyzwania swoim teoriom niz ludzie spoza Akademii.