Świeża porcja linków na sobotę:

Jon Stewart fenomenalnie wyśmiewa ignorowanie przez amerykańskie media republikańskiego kandydata na kandydata na prezydenta USA – Rona Paula. Dla wielu z Was ta informacja okaże się potężnym zaskoczeniem: Paula solidarnie ignorują liberalne i konserwatywne media, w tym Fox News. Dlaczego konserwatywne media nie lubią Paula? Powodów jest wiele, jeden z nich – życzenie kompleksu militarno-przemysłowego, zobaczycie na filmie, około 155 sekundy:

Bardzo zaskoczyła mnie zmienność notowań amerykańskich spółek po publikacji wyników finansowych. Z zestawienie Bespoke wynika, że zmiany o kilkadziesiąt procent nie są rzadkością. W trwającym sezonie 31 korporacji spadło o więcej niż 30% po publikacji wyników a 22 firm wzrosło o więcej niż 20%. Aż 83 spółki spadły o więcej niż 20% co oddaje sentyment rynku w czasie trwającego sezonu wyników. Nie widzę równie gwałtownych reakcji na wyniki finansowe na WGPW. Jak można to wytłumaczyć?

Z dziejów marketingu: Firma odzieżowa Abercrombie & Fitch wydała oświadczenie, w którym ogłosiła, że zaproponowała gwiazdce amerykańskiego reality show The Jersey Shore (na MTV), niejakiemu Michaelowi ‘The Situation’ Sorrentino, istotną kwotę pieniędzy za nienoszenie produktów Abercrombie & Fitch. Cytuję: Jesteśmy głęboko zaniepokojeni faktem, że utożsamianie Pana Sorrentino z naszą marką może przynieść istotną szkodę naszemu wizerunkowi. Rozumiemy, że celem programu jest zapewnienie rozrywki ale wierzymy, że wspomniana relacja kłoci się z aspiracyjnym charakterem naszej marki i może być irytująca dla wielu naszych fanów.

Z jednej strony wydaje mi się, że biznes nigdy nie powinien, bez żadnego powodu, zrażać do siebie jakichkolwiek potencjalnych klientów. Z drugiej strony, Abercrombie & Fitch uzyskał powyższym posunięciem wartą wiele milionów dolarów ekspozycję medialną. Zastanawiam się też czy nie zachęcił inne pseudo-gwiazdki do utożsamiania się z aspirującymi markami w celu wymuszenia od nich okupu za odstąpienie od takiego zachowania. Co o tym myślicie?

Artykuł o tzw. nieplanowanych konsekwencjach czyli o skutkach decyzji, nie antycypowanych przez decydentów. W tym przypadku chodzi o kontrolę cen leków przeciwnowotworowych wprowadzoną w 2003 roku przez administrację Busha, która jest jednym z powodów niedoborów ważnych lecz oferujących niską marzę lekarstw.

Czytaj dalszą część »

Zdaniem rynkowych komentatorów, jednym z powodów wczorajszej przeceny akcji w USA (S&P 500 stracił wczoraj 4,5%) był zaskakujący i bardzo niski odczyt wskaźnika aktywności biznesu, który tworzy i publikuje Philadelphia Federal Reserve Bank.

Philadelphia FED Index mierzy wskaźnik aktywności biznesowej w przemyśle w trzecim okręgu FED. Indeks powstaje poprzez ankiety rozsyłane do przedsiębiorców, którzy dobrowolnie odpowiadają na pytania dotycząc zmian koniunktury w otoczeniu swojego biznesu. Poziom indeksu powyżej 0 oznacza wzrost gospodarczy a poziom poniżej 0 oznacza kurczenie się działalności gospodarczej.

Wczoraj opublikowano wyniki indeksu za sierpień. Philadelphia FED Index wyniósł -30,7, przy odczycie w poprzednim miesiącu na poziomie 3,2 i prognozie analityków na poziomie 3,7. To się nazywa pomyłka prognostycznego konsensusu! Poziom -30,7 jest najniższy od marca 2009. Na poniższym wykresie możecie zobaczyć zmiany indeksu filadelfijskiego FED w ostatnich czterdziestu latach:

Za Stooq

Znany czytelnikom bloga, Darkh, opublikował na forum iFutures analizę statystyczną łączącą wskaźniki Philadelphia FED Index i indeksu akcyjnego S&P 500. Darkh zbadał co się działo z indeksem S&P 500 po tym jak publikowano odczyt Philadelphia FED Index poniżej poziomu -30. W ostatnich 40 latach zanotowano 20  takich przypadków.

Na poniższym wykresie pokazano stopę zwrotu oraz procent przypadków pozytywnej stopy zwrotu indeksu S&P 500 w 12 kolejnych miesiącach po odczycie Philadelphia FED Index poniżej poziomu -30. Fascynujące wyniki.

Czytaj dalszą część »

Zgadnijcie w jakim państwie wydarzyła się ta historia: śledczy pracujący dla instytucji nadzorującej rynek finansowy odkryli, że szef dużego banku kompletnie rozminął się z prawdą gdy w wywiadzie prasowym powiedział, że bank nie prowadzi żadnych rozmów o przejęciu pewnego mniejszego banku. Wypowiedzieć ta wywołała przecenę akcji mniejszego banku i obniżyła potencjalne koszty akwizycji.

W czasie postępowania wstępnego zebrano poszlaki wskazujące na prowadzenie negocjacji o akwizycji, następnie w trakcie właściwego postępowania uzyskano zeznania i dokumenty stanowiące dowód prowadzenia negocjacji. Śledczy wysłali więc memorandum zalecające przełożonym w departamencie wykonawczym podjęcie działań prawnych przeciwko wspomnianemu dyrektorowi. Duży bank zatrudnił więc byłego dyrektora departamentu wykonawczego instytucji regulacyjnej jako lobbystę.

Mimo sprytnej kampanii lobbingowej memorandum uzyskało akceptację na wszystkich poziomach z wyjątkiem aktualnego dyrektora departamentu wykonawczego. Brakowało jednego podpisu do formalnego oskarżenia. Nieoczekiwanie, dyrektor departamentu wykonawczego wyłączył się ze sprawy. Dwa tygodnie później, departament wykonawczy wysłał list do banku, w którym poinformował o zakończeniu postępowania.

Dziesięć tygodni później dyrektor departamentu śledczego rozpoczął pracę jako główny prawnik banku.

Cóż to za republika bananowa? Cóż to za skorumpowana agencja? To USA i SEC (Securities and Exchange Commission). Sprawa dotyczy dyrektora Deutsche Banku i pochodzi z początku poprzedniej dekady.

Wrócił do niej Matt Taibbi, który w magazynie Rolling Stone opisał fantastyczny manewr, który od ponad 20 lat stosuje SEC w celu ochrony potencjalnych przestępców z Wall Street. Manewr ten wydostał się poza SEC dzięki zaangażowaniu whistleblowera, jednego z pracowników SEC.

Czytaj dalszą część »

Zastanawiam się, ilu czytelników, którzy aktywnie inwestują na giełdzie byłoby w stanie poprawnie odpowiedzieć na pytanie: ile wyniosła średnia roczna stopa zwrotu Twojego portfela inwestycyjnego w okresie od stycznia 2007 roku do grudnia 2010 roku?

Markus Glaser i Martin Weber zadali to pytanie w sierpniu i wrześniu 2001 roku klientom niemieckiego internetowego brokera. Pytali o okres od stycznia 1997 do grudnia 2000 roku. Z około 3100 inwestorów 215 odesłało wypełniony kwestionariusz. Glaser i Weber wskazują, że ich baza danych wolna jest od błędu selekcji. Badacze dysponowali danymi o realnych transakcjach na rachunkach inwestorów, a więc mogli sprawdzić rzeczywistą stopę zwrotu ich portfela i porównać z deklarowaną w kwestionariuszu. Co się okazało?

Po pierwsze, indywidualni inwestorzy wyraźnie przegrali z benchmarkiem, którym był główny niemiecki indeks DAX. Przeciętna miesięczna stopa zwrotu DAX w okresie styczeń 1997 do marzec 2001 wyniosła 2,02%. Przeciętna miesięczna stopa zwrotu inwestorów wyniosła w tym okresie 0,54%, inwestorów, którzy odpowiedzieli na ankietę: 0,3%.

Po drugie, inwestorzy zdecydowanie przeszacowali swoje wyniki inwestycyjne. Przeciętny szacunek rocznej stopy zwrotu wynosił 15% (przy przedziale -50% do 120%) i był o 10 punktów procentowych wyższy od przeciętnych zrealizowanych rocznych stóp zwrotu (podobnie z medianą szacowanych i rzeczywistych stóp zwrotu).

Po trzecie, korelacja pomiędzy szacowanymi przez inwestorów stopami zwrotu a rzeczywistymi stopami zwrotu wynosi -0,047 a więc pomiędzy tymi seriami danych nie ma korelacji.

Po czwarte, doświadczeni inwestorzy (powyżej 5 lat na rynku) popełniali dużo mniejsze błędy w szacowaniu wyników inwestycyjnych swojego portfela.

Po piąte, słabe rzeczywiste wyniki inwestycyjne są skorelowane z większymi błędami w szacunkach stóp zwrotu.

Glaser i Weber zadali także w kwestionariuszu takie pytanie: oceń jaki odsetek klientów brokera internetowego miał w okresie styczeń 1997 – grudzień 2000 wyższą stopę zwrotu od Twojej.

Czytaj dalszą część »

Dodatkowa porcja linków, które zebrałem w czasie przedłużonego weekendu:

Warren Buffett w niezwykle szeroko komentowanym artykule (op-ed) w New York Times ‘domaga się’ podniesienia podatków dla najbogatszych. Po raz kolejny podaje przy tym przykład siebie i pracowników swojego biura. Buffett zapłacił w ubiegłym roku prawie 7 mln USD podatków osobistych (payroll tax i podatek dochodowy). Operował przy efektywnej stawce podatkowej na poziomie 17,4%. Efektywna stawka podatkowa pozostałych dwudziestu pracowników biura wynosiła od 33% do 41%, przy przeciętnej na poziomie 36%. Buffett podaje także przykład efektywnej stawki podatkowej płaconej przez 400 najbogatszych Amerykanów, o której już pisałem na blogu.

Zaciekawiła mnie reakcja na artykuł Buffetta. Wielu przeciwnych Buffettowi komentatorów zdolnych było jedynie wydukać, że jeśli Buffett chce wyższych podatków to niech po prostu przekaże część swoich pieniędzy rządowi. Trudno o bardziej idiotyczny argument. Nikt przecież nie domaga się od ludzi postulujących obcięcie wydatków rządowych by po prostu zrezygnowali z należnych im świadczeń zdrowotnych czy emerytalnych.

Na blogu Big Picture opublikowano bardzo interesujące zestawienie opinii ekspertów z ostatnich kilku lat. Polecam przede wszystkim sprawdzenie co mówił Paul Krugman.

Felix Salmon kontynuuje porównywanie rynku akcyjnego do rynku obligacji za pomocą rentowności obligacji i odwróconego wskaźnika cena/zysk rynku akcyjnej (wskaźnik C/Z na poziomie 20 sugeruje ‘rentowność rynku akcyjnego na poziomie 5%). Tym razem porównuje indeks S&P 500 do obligacji korporacyjnych o ratingu BAA.

Interesujące zestawienie stworzone przez JP Morgan, które pokazuje stopę zwrotu po ‘gwałtownych, szybkich przecenach’ na indeksie S&P 500. Gwałtowne, szybkie przeceny zdefiniowano jako spadek o co najmniej 15% w czasie krótszym niż 15 dni. Stopę zwrotu liczono od poziomu -15%. Zidentyfikowano 11 takich przypadków w ostatnich 80 latach. W czterech przypadkach w okresie 12 miesięcy po przecenie wystąpiła recesja.

Czytaj dalszą część »

Uwaga obserwatorów rynków finansowych w Polsce od kilkunastu dni podzielona jest pomiędzy kurs franka szwajcarskiego a zachowanie głównych indeksów. Na blogu skupiam się na tej drugiej kwestii.

Dzisiejsza sesja na warszawskiej giełdzie była dniem odreagowania, odbicia. Jeden z analityków określił ją sformułowaniem ‘relief rally’.

Mnie zainteresowało jak w tym dniu radziły sobie dwie fundamentalne zasady rynków akcyjnych: efektem momentum i zasada powrotu do średniej. Sporządziłem prosty wykres, na który naniosłem stopy zwrotu w okresie od końca lipca do środowego zamknięcia (oś OX) i stopy zwrotu z dzisiejszej sesji (oś OY). Co się okazało?

W trakcie dzisiejszego odreagowania lepiej radziły sobie spółki, które w ostatnich ośmiu sesjach zostały bardziej przecenione. Radziły sobie lepiej niż spółki, które w sierpniu najlepiej opierały się spadkom.

Gdy podzieliłem bazę danych spółek (405) na cztery kwartyle w zależności od stopy zwrotu od końca lipca do środowego zamknięcia.

• Spółki z kwartyla najmocniej przecenionych spółek zyskały dziś przeciętnie 5,65% (mediana 5,39%).
• Spółki z niższego kwartyla (mniej przecenione) zyskały dziś przeciętnie 3,16% (mediana 3,27%).
• Spółki z niższego kwartyla (jeszcze mniej przecenione w sierpniu) zyskały dziś 1,5% (mediana 1,5%).
• Spółki z kwartyla najmocniejszych w sierpniu spółek straciły dziś przeciętnie 0,21% (mediana 0%).

Tak więc dziś zwyciężyła zasada powrotu do średniej.

Gdy poznani ludzie dowiadują się czym się zajmuję to często pytają ‘ile to można zarobić na tej giełdzie?’ Dzisiejszy przebieg sesji giełdowej to dobry pretekst by pokazać ile można stracić.

Gdy obserwowałem dzisiejsze notowania to przypominały się IV kwartał 2008 roku i I kwartał 2009. Od maksimum do minimum dzisiejszych notowań WIG20 dzieli 230 punktów czyli niemal 10%. Z takim rozmachem handlowano dziś na WGPW.

Ja przygotowałem trzy wykresy, które pokazują skalę zniszczeń w indeksie WIG20, wśród indeksów WGPW i wśród najbardziej przecenionych spółek. Liczyłem stopy zwrotu od końca lipca do wczoraj, stopę zwrotu dziś – 10 sierpnia, stopę zwrotu od końca lipca do dziś i stopę zwrotu od końca czerwca (a więc od końca półrocza/kwartału) do dziś. Warto pamiętać, że od końca lipca miało miejsce zaledwie 8 sesji giełdowych.

To wystarczający czas by kilka spółek z WIG straciło 1/4 swojej wartości:

To samo dotyczy indeksów:

Czytaj dalszą część »

Dziś w czasie sesji giełdowej zwróciłem uwagę na niecodzienne zachowanie indeksu małych spółek, SWIG80, który w trakcie sesji odchylił się od 20 sesyjnej średniej kroczącej na ponad 20% a od 65 sesyjnej średniej kroczącej na ponad 25%.

Na zamknięcie SWIG80 znajdował się 19% poniżej 20 sesyjnej średniej kroczącej, 25% poniżej 65 sesyjnej średniej kroczącej o 27% poniżej 200 sesyjnej średniej kroczącej. O ile w czasie bessy 2007-2009 odchylenie od 200 sesyjnej średniej przybierało większe rozmiary (nawet 42% 27 października 2008 roku) to SWIG80 nigdy nie oddalił się od krótkoterminowej i średnioterminowej średniej kroczącej tak bardzo jak obecnie. Mam nadzieję, że będzie to widoczne na poniższym wykresie:

Od 2000 roku SWIG80 trzykrotnie odchylał się od krótkoterminowej średniej kroczącej o więcej niż 15%: 13 czerwca 2006, 16 stycznia 2008 i 24 października 2008. To zbyt mała próba by wyciągać z niej wnioski. Z kronikarskiego obowiązku podam średnią stopę zwrotu po 1,3 i 5 sesjach: -0,79%, 0,69%, 2,02%.

Powyższe dane wskazują, że małe spółki na WGPW są w trakcie korekty o gwałtowności przekraczającej poziomy z bessy 2007-2009. Czy to wystarczający powód by spodziewać się od reagowania? Jakie są Wasze opinie?

W piątek, po zakończeniu sesji giełdowej w USA Standard & Poor’s obciął rating kredytowy USA z AAA do AA+ i pozostawił perspektywę negatywną.

Na agencję ratingową posypały się gromy. Słusznie przypominano rolę agencji ratingowych w wykreowaniu bańki kredytowej, której przebicie spowodowało kryzys finansowy w 2008 roku. Z drugiej strony, największym zarzutem wobec agencji ratingowych było właśnie lekceważenie ryzyka finansowego i nonszalanckie przyznawanie ratingów AAA aktywom, który nie były pozbawione ryzyka.

Zwraca się także uwagę, że USA jako emitent waluty rezerwowej świata zawsze może ‘wydrukować’ swój dług a więc de facto zawsze może uniknąć bankructwa. Rzecz w tym, że głównym powodem, dla którego obciął rating kredytowy USA była sytuacja polityczna, która zdaniem agencji może doprowadzić do ‘niewymuszonego’ zdarzenia kredytowego.

W każdym razie, w poniedziałek główne globalne rynki (w sobotę i w niedzielę handlowano jedynie na Bliskim Wschodzie) miały okazję zareagować na obcięcie przez Standard & Poor’s (dwie pozostałe agencje, Fitch i Moody’s podtrzymują najwyższy możliwy rating amerykańskiego długu publicznego). Co się stało?

Amerykańskie rynki akcyjne zanurkowały. S&P 500 stracił 6,7%. Indeks małych spółek Russell 2000 stracił ponad 9%.

Natomiast spadła rentowność amerykańskich obligacji. Rentowność 10 letnich obligacji, których rating dopiero co obcięto, spadła o 22 punkty bazowe do 2,33%. Rentowność obligacji dwuletnich spadła do 0,26%. Innymi słowy, amerykański dług rządowy okazał się bezpieczną przystanią gdy zaniepokojeni obcięciem ratingu dla amerykańskiego długu rządowego inwestorzy odwrócili się od ryzykownych aktywów.

Za FinViz

Zastanówcie się więc, czy w dzisiejszym zachowaniu rynków rzeczywiście chodziło o obcięcie ratingu USA?

Porcja linków na sobotę:

Standard & Poor’s obciął rating kredytowy USA z AAA do AA+ i pozostawił perspektywę negatywną, która oznacza, że prawdopodobne jest dalsze obcięcie ratingu do poziomu AA. Standard & Poor’s wymienia trzy czynniki ryzyka:

• cięcia budżetowe będą mniejsze niż zakładane
• wzrosną stopy procentowe
• pojawi się ‘presja fiskalna’ zwiększająca dług publiczny

O skutkach obniżenia ratingu USA pisałem niedawno.

Calculated Risk omawia piątkowy, dobrze przyjęty przez rynek, raport z amerykańskiego rynku pracy. Amerykańska gospodarka utworzyła w lipcu 117 000 miejsc pracy, z czego sektor prywatny 154 000.

VIX and More zamieścił tabelę, która pomaga spojrzeć na trwające spadki w szerszej perspektywie:

Za VIX and More

Dwa fascynujące teksty o fascynujących, alternatywnych sposobach zarabiania pieniędzy:

Czytaj dalszą część »