Ostatnia “afera hazardowa” jest chyba w TV tematem nr.1 (pytanie czy aby nie zastępczym?). Piszę “chyba”, bo kolejny raz widzę korzysci z braku telewizora w mieszkaniu (brak kredytu na telewizor, brak ciśnienia na nowszy i większy, błogi spokój, oszczędzone nerwy i pieniądze), wszystkich wiadomości dowiaduję się z sieci. Owszem, afera z jednorękim bandytą w tle też do mnie dotarła, z tego co kojarzę, szykują się w rządzie przetasowania.
Czytaj dalszą część »
Ocena polskiej transformacji gospodarczej od samego początku opiera się na emocjach i ideologii raczej niż na ‘twardych’ danych statystycznych. Nie zrażony tym smutnym faktem, z donkichotowską determinacją zamieszczał będę na blogu realne oceny polskiej transformacji gospodarczej. Oceny, które z kwantytatywną wiarygodnością informują, że polska transformacja, choć na miano cudu gospodarczego nie zasługuje, okazała się relatywnie lepsza niż zmiany gospodarcze, które po 1989 roku zaszły u naszych sąsiadów.
Zdaję sobie sprawę, że apologeci III RP nie stonują swoich zachwytów nad ‘terapią szokową’ a krytycy reform gospodarczych lat 90’ nie przestaną mówić o zorganizowanej grabieży majątku narodowego. Jest jednak spora grupa Polaków stojąca pośrodku tego sporu i oni mogą znaleźć potwierdzenie swoich poglądów w takich tabelach jak ta zamieszczona w raporcie Goldman Sachs o zjednoczonej Korei.
Wspomniałem już, że raport GS o zjednoczonej Korei zawiera sporo interesujących informacji. Jedną z nich jest tabela pokazująca postawę gospodarek byłych państw socjalistycznych w latach po upadku bloku komunistycznego. Tabelę tę analitycy GS umieścili w kontekście rozważań o premii jaką gospodarki tych państw otrzymały przy przejściu z systemu centralnego planowania na system quasi-rynkowy. W tabeli znajdują się cztery serie danych
Część czytelników może pamiętać podobny wykres, który zamieściłem w maju, a który pochodził z prezentacji prof. Balcerowicza. O ile zarzuty dotyczące nieobiektywności prof. Balcerowicza i związanego z nią dobierania danych (konkretnie roku, od którego liczy się odrodzenie gospodarcze) nie były w 100% bezpodstawne to poniższa tabela z raportu Goldman Sachs powinna być od nich wolna:
Jak się pewnie domyślasz, dzisiejszy wpis ma coś wspólnego z referendum w sprawie Traktatu Lizbońskiego, odbywającego się dziś w Irlandii. Cóż, rok temu obywatele Zielonej Wyspy w referendum na ten sam temat zagłosowali, mówiąc Traktatowi “NIE”. Rząd Irlandii poczekał rok i zapytał raz jeszcze swoich obywateli, co sądzą o Traktacie.
Czytaj dalszą część »
Wyobraź sobie – znana knajpa, starzy kumple przy piwie. Jeden z nich to mogę być Ja :) Drugi – lekkoduch, któremu zawsze jakoś tak bez większych problemów się udawało przejśc wszystkie życiowe problemy. Rozmowa – typowa gadka szmatka.
Czytaj dalszą część »
Gdybym nie sprawdził tego samodzielnie w Dzienniku Ustaw nie uwierzyłbym, że od ośmiu lat polskie władze swoim autorytetem wspierają zakrojoną na szeroką skalę akcje oszukiwania milionów Polaków. Proceder zalegalizowany ustawą sejmową z 2001 roku kosztuje kilkaset milionów złotych rocznie i według konserwatywnych założeń około kilka tysięcy istnień ludzkich.
Artykuł 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r., znanej jako Prawo farmaceutyczne stwierdza, że produkty homeopatyczne nie wymagają dowodów skuteczności terapeutycznej jako niezbędnej części procesu dopuszczenia do sprzedaży. Innymi słowy, polski ustawodawca podzielił producentów leków na dwie grupy. Producenci leków konwencjonalnych muszą przedstawić wyśrubowane dowody skuteczności medycznej leku, między innymi dowód na to, że lek jest skuteczniejszy od placebo. Producenci leków homeopatycznych, które mogą być sprzedawane w aptekach, które mogą być przepisywane przez lekarzy nie muszą przedstawiać najmniejszego dowodu, że produkowany przez nich preparat działa. Sektor leków homeopatycznych warty jest w Polsce kilkaset milionów złotych rocznie.
Co więcej, ustawodawca w ust. 1 artykułu 21 Prawa Farmaceutycznego, w gruncie rzeczy ZAGWARANTOWAŁ terapeutyczną nieskuteczność leków homeopatycznych zapisując, że leki homeopatyczne muszą charakteryzować się odpowiednim stopniem rozcieńczenia gwarantującym bezpieczeństwo stosowania; nie może on zawierać więcej niż 1/1.000 części macierzystego roztworu lub więcej niż 1/100 najmniejszej dawki substancji czynnej zawartej w produkcie leczniczym. To nie jest skecz Monty Pythona! To jest fragment obowiązującego w Polsce prawa.
Przez krótką chwilę odczuwałem dziś satysfakcję, że władze naszego państwa uświadomiły sobie wreszcie, że także w Polsce budowanie i zarządzanie piramidą finansową jest NIELEGALNE, ale szybko okazało się, że prezes ZUS został zatrzymany w związku z zarzutami o charakterze korupcyjnym. Niech tak będzie, All Capone też siedział za podatki. Koniec żartów. Jeden szczegół zwrócił moją uwagę w doniesieniach o aferze korupcyjnej w ZUS: żałośnie niska wartość korzyści majątkowych jakie miał przyjąć prezes ZUS. Cytuję onet.pl: ABW zatrzymała pod zarzutem korupcji prezesa ZUS Sylwestra R. i 4 inne osoby z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Poszło o blachę i remont domu. Jak podało Radio Zet, Sylwestrowi R. prokuratura chce postawić 6 zarzutów korupcyjnych. Nie są one dużej wagi, gdyż Sylwester R. miał przyjąć między innymi telewizor i blachę na budowę domu. Wśród korzyści majątkowych, jakie prezes ZUS miał otrzymać od różnych przedsiębiorców, znajdują się także roboty budowlane, remont samochodu czy sfinansowanie pobytu w hotelu. Proszę zwrócić uwagę, że zgodnie z tym co napisałem w tekście o naukowym podejściu do oszukiwania, kwestia korupcji to najzwyczajniejszy w świecie rachunek ekonomiczny. Po jednej stronie równania mamy korzyści majątkowe. Po drugiej stronie znajdują się potencjalne straty pomnożone przez prawdopodobieństwo wpadki. Racjonalni ludzie dokonują rachunku i działają. Rzecz w tym, że zachowanie prezesa ZUS wydaje się zupełnie irracjonalne. Dlaczego? Miał świetnie płatną (może nie jak na standardy sektora finansowego, ale kilkanaście tysięcy złotych ‘podłą’ pensją nie jest) pracę z mnóstwem bonusów i widoki na super-płatną pracę po skończeniu kadencji w ZUS (na przykład w firmie realizującej w ZUS duże kontrakty – standard w polskim życiu biznesowo-politycznym). Ryzykowanie tego wszystkiego (możemy założyć, że nawet jeśli sąd uzna, że blacha to nie łapówka, to kariera pana Sylwestra R. jest już skończona) dla blachy, telewizora, pobytu w hotelu i jakiejś usługi budowlanej wydaje się ekonomicznie irracjonalne.
Blogi iFIN24 to autorskie publikacje o finansach i gospodarce. Współpracujący z nami blogerzy są niezależni, a iFIN24 nie ma wpływu na treść ich wpisów. Zapraszamy do dyskusji z autorami.