No właśnie. Gdzie leży granica między oszczędnym życiem, a skąpstwem? Do którego momentu jesteśmy jeszcze oszczędni, a od którego – już skąpi?

Na drugim biegunie w porównaniu ze skąpstwem – jest rozrzutność, życie ponad stan. Ale jednak większość dykteryjek dotyczy raczej skąpych niż rozrzutnych. Jest też sporo wątków w literaturze czy filmie odnoszących się skąpego krewnego. Choćby Ebenezer Scroodge z Opowieści wigilijnej Karola Dickensa, czy Sknerus McKwacz z komiksów Disneya. Także w internecie, na przeróżnych forach dyskusyjnych można znaleźć dziesiątki wątków wyśmiewających się z osób skąpych. Osoby rozrzutne nie wzbudzają takich reakcji.

Dla mnie granica między skąpstwem a życiem oszczędnym przebiega mniej więcej w miejscu, gdzie sposób wydawania pieniędzy (a raczej ich niewydawanie) znacząco pogarsza jakość naszych relacji z rodziną, przyjaciółmi czy znajomymi. Drugie kryterium – gdy ma potencjalnie negatywny wpływ na nasze zdrowie.

O jakie sytuacje chodzi? Gdy rezygnujemy z rozrywek i spotkań ze znajomymi (na przykład z dawno niewidzianą koleżanką) tylko dlatego, że szkoda nam pieniędzy choćby na kawę w kawiarni. Gdy szkoda pieniędzy na jakikolwiek drobiazg dla ukochanej osoby. Gdy szkoda pieniędzy na nawet skromne upominki dla dzieci, czy innych członków rodziny, w okolicznościach gdy w rodzinie jest zwyczaj obdarowywania się (na święta, urodziny, imieniny). Gdy nie pomagamy naszym najbliższym, gdy mają poważne problemy finansowe, a nam się dobrze powodzi.

Drugim obszarem, gdzie nadmierne ograniczanie wydatków jest moim zdaniem skąpstwem, to dbanie o zdrowie. Gdy odżywiamy się byle jak bo szkoda pieniędzy. Gdy zaniedbujemy badania profilaktyczne. Gdy rezygnujemy z jakiegokolwiek wypoczynku, bo szkoda pieniędzy.

Ale oczywiście chodzi o sytuację, że nas stać na dany wydatek, ale nie chcemy go ponieść. Jeżeli jesteśmy dociśnięci sytuacją finansową, to rezygnacja z wielu wydatków jest konieczna i nasi najbliżsi i znajomi muszą to zrozumieć.