Utarło się, że zarabianie w Internecie to wyłącznie programy partnerskie, czyli reklamowanie cudzego na własnej stronie, liście e-mailowej, w sygnaturce na forum. No ewentualnie jakieś klikane reklamy.

Zwolennicy programów partnerskich wskazują na Amerykę, gdzie bywają zupełnie prości ludzie, z zupełnie typowymi stronkami, zarabiający po kilkadziesiąt tysięcy zielonych dziennie (podobno, bo osobiście nie znam żadnego). Cóż, ja nie posiadałbym się z radości, gdybym miał chociaż kilkaset $ miesięcznie, a kilka tysięcy to już na chwilę obecną szczyt moich marzeń.

Co by jednak nie powiedzieć, nie jest proste zarabianie w PP. I właśnie dlatego dziwi mnie, że tylu ludzi patrzy na zarobkowanie w Internecie przez właśnie pryzmat sieci reklamowych. Dziwi mnie, że jak dotąd tak niewielu ludzi zarabia pracą, tyle, że np. zlecaną przez sieć.

Nie mówię, że PP są kiepskie, na pewno przy dobrym pomyśle dadzą zarobić sporo. Ale pomysł musi być dobry i najlepiej jeśli mało jeszcze znany. Ministrony, kopie ofert księgarni internetowych to nie jest pomysł już ani dobry, ani tym bardziej oryginalny. Znowu zapatrzony w USA afilant powie, że Amerykańce jakoś sporo na tych oklepanych formach zarabiają. No ok, ale USA od PL różni się w kilku istotnych aspektach: pierwsze, że żyje tam 308 mln ludzi, czyli o jakieś 270 mln więcej niż u Nas. Rynek jest więc większy, przez co rosną szanse na zarobienie forsy nawet z kiepskiej ministrony.

Dwa, że pewnie mają tam więcej programów partnerskich. W Polsce zaś gdzie by nie spojrzeć, to Złote Myśli. Nie mówię, że ten PP jest zły, ale trochę mi się już odbija czkawką oglądanie ich okładek.

Ewentualnie (bo nie jestem na 100% pewien) może być tak, że mniej u Usiaków jest rozpowszechnione piractwo (podczas gdy na polskich torrentach można znaleźć 90% płatnych ebooków w wersji “free”), a ludzie mają mniejsze opory przed nabywaniem produktów w taki sposób. Ale, jak piszę, pewności nie mam, to tylko domysły.

Wracając do tych innych metod zarobkowania w sieci, wymienić na prawdę masę różnych możliwości jest prosto. Własny e – sklep to dość znane rozwiązanie, problemem przy nim może jednak być posiadanie towaru, wysyłka i zarządzanie tym wszystkim. Nie każdemu musi odpowiadać dom zawalony towarem i codzienne wizyty na poczcie. Drugi, moim zdaniem prosty sposób, to sprzedaż swoich umiejętności. Można pisać teksty (nawet jak ktoś nie ma ambicji pisarskich, a jedynie szybko wstukuje poprawne zdania, może pisać  “precle”), można pisać programy. W portalu zlecenia.przez.net sa poszukiwane nawet takie czynności jak “dodanie XX znajomych na facebbok’u”, pisanie postów na forum dyskusyjne, czy obsługa kont na portalach społecznościowych.

Może do napisania kodu trzeba być programistąi co nieco wiedzieć, ale chyba pozostałe prace nie są zbyt skomplikowane dla nikogo?

Teraz porównajmy sobie – programy partnerskie kuszą takim sloganem: “pół roku ostrej roboty i potem kasa płynie non – stop”. Kto by nie chciał pracować przez pół roku i potem do końca życia patrzeć na nowe przelewy na konto? Niestety w rzeczywistości już nie jest tak różowo. To takie gruszki na wierzbie, nie wiem więc, czemu ludzie nie dostrzegają zwykłej prostej pracy na czyjeś zlecenie? Czyżby zarobki w PP były tak pewne i tak kuszące, że ludzie mogą sobie spokojnie darować stówkę – dwie z e – fuchy?

Pozdrawiam.