Jak Czytelnicy wiedzą, inwestuję sobie w pożyczki społecznościowe, z mniejszym lub większym zyskiem. I jak Czytelnicy wiedzą, lub się domyślają, pożyczanie pieniędzy na procent wiąże się z bardzo istotnym ryzykiem – objawiającym się poprzez niespłacanie długu.

Początki Social Lending w Polsce, lat temu kilka, to był raj dla oszustów. Był nawet jeden portal, w którym można było nabrać pożyczek na 25 tysięcy, a potem ich nie spłacać – nie było żadnych zabezpieczeń dla inwestorów. W międzyczasie portal upadł. Teraz, niektórzy pożyczkobiorcy z tego nieżyjącego portalu, śmieją się w twarz swoim poprzednim pożyczkodawcom, dalej działając już na innym portalu (aktywni inwestorzy zapewne będą wiedzieć o kim i o jakich portalach mowa).

Dotychczas, kiedy szanowny pożyczkobiorca decydował, że już dalej nie chce mu się spłacać zaciągniętej pożyczki, inwestor mógł zlecić “windykację” firmie specjalizującej się w niej. Jednak – działania windykatorów delikatnie mówiąc były dyskusyjnej skuteczności. Co z tego, że firma windykująca wysłała 10 sms – ów i tyle samo e – maili informujących o istniejącym długu, skoro oszust sobie nic z tego nie robił?

Z drugiej strony, w pożyczkach społecznościowych pożycza sie niewielkie kwoty, jednorazowo można pożyczyć 50 – 500 PLN (trochę się to ostatnio zmieniło, ale nie to jest najważniejsze), tak więc trudno oczekiwać cudów w odzyskiwaniu kilkuset złotych. Co innego zadłużenia firm, idące w miliony PLN – ów – wtedy windykatorowi opłaca się pognębić dłużnika nieco więcej niż tylko sms – ami czy mejlami. A biedny inwestor pożyczkowy, jak dotąd mógł zrobić niewiele. Jasne, że można się wybrać do oszusta osobiście i przypomnieć mu o zaległościach, tylko jaka jest opłacalność odzyskiwania 50 PLN, jeśli trzeba jechać na drugi koniec Polski? No właśnie, żadna.

Tak było dotychczas. I na szczęście idzie ku dobremu.

Kokos.pl, jako pierwszy z serwisów pożyczek między ludźmi, wprowadził rynek wtórny wierzytelności. Osobiście nie kupowałem jeszcze żadnego długu, a jedynie dwa sprzedałem. Domyślam się jednak, że działa to w ten sposób:

• Ja wystawiam na sprzedaż jakiś dług, powiedzmy za połowę ceny. Załóżmy, że oszust jest z miejscowości X.
• Inwestor, nabywając tanio wierzytelność, może sobie skolekcjonować długi kogoś, kto mieszka w tej samej miejscowości X, po czym może:
• Wybrać się do dłużnika z dokumentami, nie wnikam, co się dzieje podczas takiej wizyty, czy piją sobie kawę, czy robią co innego;
• Założyć sprawę w sądzie i z prawomocnym wyrokiem poprosić o pomoc komornika.

Tak więc wykładając na stół trochę kasy, może uzyskać 100 % stopę zwrotu (nie liczę poniesionych kosztów, które jednak może zminimalizować odpowiednia skala przedsięwzięcia).

Ja z kolei – jako inwestor – mogę zrealizować w końcu stratę. Wiem – wygląda to nieco dziwnie, że cieszę się ze zrealizowanej straty, w każdym razie uzyskuję:

1. Rozwiązanie sytuacji – stratę wreszcie mogę wykazać w podatku. Czytałem kiedyś, że dopóki ma się takiego dłużnika i nie przeprowadzi się jakiejśtam (niezbyt ciekawej i nie najtańszej) procedury, wykazującej że już na pewno nie odzyska się należności, nie można sobie odliczyć takiej trefnej pożyczki od zysków w zeznaniu podatkowym. Wcześniej zaś, można było po prostu nie płacić podatku od odsetek, których ostatecznie nie otrzymywało się na rachunek bankowy.
2. Co prawda zaliczam stratę w wysokości 50% (akurat  tym przykładzie), ale lepiej jest być w plecy 50% na danej pożyczce, niż 100%.

Oprócz kokosowej giełdy wierzytelności, są jeszcze inne miejsca w internecie, gdzie można zlecić windykację, sprzedać bądź kupić czyjś dług. Póki co, niewiele było miejsc, gdzie można było zaoferować długi w niewielkiej kwocie (jak chociażby serwis mały dług), jednak powoli się to zmienia. Szkoda tylko, że serwisy obrotu wierzytelnościami na razie działają w dużym rozporoszeniu. Gdyby zaś powstała giełda obrotu wierzytelnościami na miarę allegro, wtedy byłby na oszustów na prawdę spory bat. Ale na to chyba jeszcze przyjdzie poczekać…

Pozdrawiam.