dla porzadku, powinienes jeszcze pokazac jakby to bylo gdyby nasz Kowalski oszczedzal 30-40% swoich dochodow, a ide o zaklad ze sytuacja wyglada by nieco ciekawiej ;)

Uważam podejście “gdy będę emerytem, to będę robił to, czego pragnę” za nieracjonalne. Na starość i siły nie te, i ochota mniejsza. Żyć trzeba tu i teraz.

Jeśli osoba z tego przykladu wydaje calość odsetek a inflacja wynosi 4%, to de facto nie jest rentierem a żyje z konsumpcji kwoty kapitalu.

Dlatego to nie jest dobry przyklad ze nie można zostać rentierem bo można, tylko że kwota aby być rentierem musi być wyższa albo realna stopa zwrotu musi być wyższa albo trzeba zalożyć bycie rentierem np. z wynajmu nieruchomości bo tutaj ceny nieruchomości dlugoterminowo dostosowują się do inflacji i prawie cala kwota czynszu najmu może iść na życie ale to już zupelnie inna bajka.

Magiczne 10% na pewno nie zrobi z nikogo milionera, choć to zależy, ile ta osoba zarabia. Bo jeśli zarabia np. 4000 zł i odkłada 400 zł miesięcznie to już jest jakaś kwota do dyspozycji. Dla mnie w regule 10% najważniejszy jest czynnik psychologiczny. Jeśli udało mi się przez kilka miesięcy odkładać 10% zarobków to może spróbuję odkładać 12%? Sukces motywuje, a odkładanie niewielkiej kwoty to dobra motywacja i sposób na nauczenie się rozsądnego podejścia do swoich finansów.

Po pierwsze: guru (przede wszystkim amerykańscy) sugerują oszczędzać *minimum* – a nie *tylko* – 10% dochodów.

Po drugie: żaden z nich nie sugeruje ładowania tych pieniędzy w lokatę. Amerykanie inwestują głównie w fundusze indeksowe, stosując uśrednioną cenę nabycia i to najczęściej za pośrednictwem planów emerytalnych, zwolnionych od podatku. Do tego wielu pracodawców stosuje tzw. match-up, czyli do tego, co Ty oszczędzasz na 401k (am. fundusz emerytalny), dodaje pewną część, czasem nawet 100%, odłożonej jednorazowo kwoty. Dzięki temu odkładając w ten sposób 100$ miesięcznie, drugie 100 dopłaca im pracodawca (lub mniej, w zależności od firmy). W ten sposób czas do zostania “milionerem” skraca się znacznie. W USA, oczywiście, bo w Polsce jesteśmy daaaaleko z tyłu.

Po trzecie: jak to się ma do wykresu? Ano tak, że tylko osoba nieodpowiedzialna, w przypadku, gdy ma szansę na zysk, a wszyscy trąbią o kryzysie i do tego wynika on jeszcze z takiego właśnie wykresu oraz innych przesłanek, dalej trzyma papiery w łapkach i nie chce ich sprzedać, żeby odczekać i potem odkupić ich więcej w okolicy “dołka”. Poza tym, o ile dobrze szacuję, wchodząc do zakupu index fundów (wiem, wiem, w Polsce ich nie było, ale sam pisałeś o “guru”, a nawet ci polscy uczą się od tych amerykańskich) metodą uśredniania ceny nabycia w momencie na początku wykresu, na końcu można całkiem nieźle wyjść, a gdyby jeszcze wstrzelić się ze sprzedażą w ostatnie wybicia przed “kryziem” i odkupić w okolicy “dołka” z lutego, można na tym świetnie wyjść. Oczywiście to tylko gdybanie, ale to, co chcę powiedzieć, to: nic nie zwalnia z myślenia, gdy w grę wchodzą pieniądze. Zwłaszcza własne.

Reasumując, może w Polsce milionerem się w ten sposób nie zostanie – i jeżeli to chciałeś napisać, to spoko, ale sam sposób nie jest zły… oszczędzanie jest drogą do wolności finansowej, choć nie obejdzie się bez cierpliwości, wytrwałości i zdrowego rozsądku. Dodatkowo, w Polsce trzeba jeszcze przyłożyć się do zwiększania zarobków.