Od kilku tygodni drożejący frank szwajcarski jest jednym z głównych tematów poruszanych we wszystkich mediach. Jest on szczególnie istotny przede wszystkim dla 700 tys. Polaków, którzy mają zaciągnięty kredyt w tej właśnie walucie. Rata kredytu w ich przypadku w wyniku wzrostu kursu franka jest wyższa o ponad 13 procent w stosunku do tej, jaką płacili jeszcze na początku roku.
Wiele osób zastanawia się, co w tej sytuacji zrobić, jak uchronić budżet przed coraz większym obciążeniem.
W październiku 2010 roku analitycy Credit Suisse opublikowali interesujący raport, który przekonuje, że czynniki demograficzne sprawią, że USA nie stanie się ‘drugą Japonią’. Zdaniem Credit Suisse, USA znajdują się w bardzo korzystnej sytuacji demograficznej w porównaniu z Japonią, Niemcami, innymi państwami rozwiniętymi a nawet wieloma gospodarkami wschodzącymi.
Analitycy CS podkreślają, że USA posiadają rosnącą populację, rosnące zasoby siły roboczej, zrównoważone źródła przyrostu demograficznego (przyrost naturalny uzupełniany imigracją) oraz relatywnie korzystną strukturę wiekową populacji. W przeciwieństwie do Credit Suisse, dostrzegam potencjalne negatywne konsekwencje sytuacji demograficznej w USA – rosnąca populacja, rosnące zasoby siły roboczej w połączeniu ze znacznym ograniczeniem zdolności amerykańskiej gospodarki do kreowania nowych miejsc pracy wskazuje na długotrwały okres podwyższonego bezrobocia, ze wszystkimi tego konsekwencjami.
Za Credit Suisse
Analiza Credit Suisse warta jest zapamiętania z innego powodu – pokazuje jak wielki błąd popełniają wszyscy badacze, którzy analizują zmianę sytuacji gospodarczej państw (zwłaszcza w analizie porównawczej) pomijają czynniki demograficzne. Analitycy CS rozbili wzrost gospodarczy w Japonii, Niemczech i USA w latach 1990-1999 i 2000-2009 na trzy części składowe:
Czytaj dalszą część »
Specjalna ramka z aktualnym kursem franka szwajcarskiego na głównej stronie Pulsu Biznesu, artykuły na głównej stronie Gazeta.pl – ekspozycja polskiego rynku kredytów hipotecznych wkroczyła do ‘mainstreamu’. Czy problem rzeczywiście jest poważny?
Kurs franka szwajcarskiego zbliża się do poziomu 3,5 zł. To około 50% powyżej średnich poziomów z lat 2007-2008. Tymczasem dane z Biura Informacji kredytowej wskazują, że odsetek zagrożonych kredytów (opóźnienie w spłacie przekraczające 30 dni) wśród walutowych kredytów hipotecznych wynosi 1,5%. Analogiczny wskaźnik dla kredytów złotówkowych wynosi 2,2%.
Jak informuje Puls Biznesu, nawet kredyty walutowe z 2008 roku (średni kurs CHF na poziomie 2,2 zł) mają bardzo niski wskaźnik zagrożonych kredytów – 1,8%, przy wskaźniku dla kredytów złotówkowych z tego okresu na poziomie 3,3%.
Na razie, nawet przy kursie CHF w okolicach 3,5 zł nie ma więc problemu ze spłacalnością kredytów we frankach szwajcarskich. Bartosz Pawłowski z BNP Paribas podkreślił, że Polacy okazali się bardzo zdyscyplinowanymi kredytobiorcami hipotecznymi. Dodał jednak: problem polega na tym, że kredytobiorcom nie zostaje zbyt wiele pieniędzy na inne wydatki. To całkiem rozsądna uwaga. Nawet jeśli nie zobaczymy masowych problemów ze spłacalnością kredytów to wzrost rat kredytowych to 10%,20% czy 30% wzrost wysokości rat kredytowych będzie negatywnie oddziaływać na wydatki konsumpcyjne.
Czytaj dalszą część »
Porcja linków na niedzielę:
Interesujący artykuł o bańce spekulacyjnej na ‘dyplomach szkół prawniczych’ w USA. W okresie 20 lat, od 1989 do 2009, koszt rocznego czesnego w collegach wzrósł o 71% a koszt rocznego czesnego w szkołach prawniczych o 317%.
Washington Post informuje, że około 50% pracowników w USA zatrudnionych jest w firmach, które albo otwarcie (w kontraktach) zakazują rozmów o wynagrodzeniach ze współpracownikami albo mocno zniechęcają do takich zachowań. To o tyle interesujące, że badania wskazują, że informacje o zarobkach innych zatrudnionych przeciętnie działają negatywnie na morale pracowników. Pisałem na blogu o naturalnym eksperymencie z Kalifornii, który pokazał, że pracownicy którzy wiedzą, że zarabiają więcej nie są bardziej zmotywowani do pracy a zatrudnieni, którzy wiedzą, że zarabiają mniej odczuwają niższą satysfakcję z pracy i większą chęć poszukiwania nowej pracy.
Dwa teksty o tym, że problemy z etyką biznesową News Corporation nie zaczynają i nie kończą się na skandalu podsłuchowym w Wielkiej Brytanii. New York Times ujawnia, że News Corporation była w USA oskarżona o włamanie do systemu komputerowego innego firmy (sprawa zakończyła się ugodą, w której News Corporation wypłaciła wysokie odszkodowanie). Felix Salmon kwestionuje dziennikarską uczciwość Wall Street Journal, w którym opublikowano sporo artykułów broniących News Corporation i Ruperta Murdocha.
20 najbardziej zwariowanych pytań na rozmowach kwalifikacyjnych. Zadanie z kulami (Goldman Sachs) jest banalne. Dwa pytania to klasyczne problemy Fermiego. Które pytanie najbardziej Wam się podoba?
Czytaj dalszą część »
Porcja linków na sobotę:
Kolejny udany debiut giełdowy spółki z sektora e-biznes: akcjami Zillow, spółki zarządzającej portalem z ogłoszeniami z rynku nieruchomości handlowano w pierwszy dzień nawet po $60 za akcję – 200% powyżej ceny emisyjnej. Co ciekawe, pierwotne widełki cenowe w ofercie wynosiły $12-$14. W pierwszy dzień cena akcji Zillow, który ma jednoliterowy ticker Z, spadła w okolice $40. Na piątkowym zamknięciu akcje Z kosztowały około $34 co daje spółce około 500 mln USD kapitalizacji. To oznacza wskaźnik cena/sprzedaż na poziomie 13 dla spółki, która od początku istnienia nie zanotowała jeszcze zysku.
Patentowy troll, Nathan Myhrvold, założyciel Intellectual Ventures i były Chief Technology Officer w Microsoft o nadchodzących ‘wojnach patentowych’ w sektorze IT. Paul Kedrosky skomentował tekst Myhrvolda.
David Leonhardt o przekłuciu ‘bańki konsumenckiej’ w USA. Wydatki konsumentów na dyskrecjonalne usługi (usługi nie należące do usług pierwszej potrzeby, a więc restauracje, rozrywka, edukacja, ubezpieczenia) spadły od szczytu w 2007 roku o niemal 7%. W poprzednich recesjach spadek nie przekraczał 3%. Nie odbudowują się także wydatki na dyskrecjonalne dobra konsumpcyjne (samochody, sprzęt AGD, etc).
Analitycy Goldmach Sachs odpowiadają na 10 pytań dotyczących problemów finansowych Włoch.
Interesujące zestawienie przeciętnych emerytur i rent w poszczególnych województwach. Liderem, tu nie ma żadnej niespodzianki, jest województwo Śląskie. Przeciętny emeryt ze Śląska otrzymuje o 40% wyższą emeryturę niż przeciętny emeryt na Podkarpaciu.
Czytaj dalszą część »
Muszę przyznać, że od niemal trzech lat sporą satysfakcję sprawia mi czytanie komentarzy inflacjonistów, którzy siłą swojej wiary wytykają błędy w moich wywodach. Od trzech lat dowodzę, że poddające się obserwacji zjawiska ekonomiczne nie zapowiadają wysokiej inflacji w USA.
Ostatnio natrafiłem na interesującą prezentację (via Zero Hedge) Davida Rosenberga z kwietniowej Strategic Investment Conference, która zgrabnie podsumowuje najważniejsze myśli dotyczące inflacji.
Zacznijmy od perspektywy historycznej, czyli tego jak ostatnie zmiany inflacji konsumenckiej wyglądają na tle wykresu tego wskaźnika z drugiej połowy XX wieku.
Za David Rosenberg
Rosenberg zwraca także uwagę, że oczekiwania inflacyjne konsumentów mogą pretendować do miana antywskaźnika jeśli chodzi o ich użyteczność w prognozowaniu przyszłej inflacji.
Za David Rosenberg
Jednym z kluczowych wykresów w prezentacji Rosenberga jest wykres pokazujący bliski związek pomiędzy trwałymi procesami inflacyjnymi a wzrostem wynagrodzeń. Rosenberg przekonuje, że bez inflacji wynagrodzeń nie będzie wysokiej inflacji w USA:
Czytaj dalszą część »
We wtorek na blogu Daily Chart na stronach The Economist opublikowano interesujące zestawienie pokazujące ciężar długu rządowego (rządu centralnego) w oparciu o wskaźniki zadłużenia i sytuacji budżetowej. Państwa ułożono w rankingu na podstawie pozycji w pierwszych trzech wskaźnikach:
Polska znajduje się w połowie stawki, za Węgrami a przed Czechami (ranking od najbardziej ‘ciężkiego’ długu do najbardziej ‘lekkiego’). Ranking otwiera Japonia, Irlandia i UK a zamyka Szwajcaria, Finlandia i (zmierzająca ku nieuchronnego upadkowi) Szwecja.
Czytaj dalszą część »
Mam wrażenie, że w ostatnim czasie rynki finansowe coraz bardziej przypominają popularne media w ‘gonieniu’ od jednego gorącego tematu do następnego. W tym tygodniu w świetle jupiterów znalazły się Włochy, przede wszystkim ze względu na sytuację fiskalną. W centrum zainteresowania jest włoski dług państwowy.
Pod względem wartości długu w miliardach dolarów, włoski rynek obligacji tworzy trzeci największy rynek na świecie, za USA i Japonią a przed Niemcami czy Francją. Dług Włoch przekracza 2 biliony dolarów:
Za Bank of America Merrill Lynch
Około 55% włoskiego długu państwowego znajduje się w posiadaniu podmiotów spoza Włoch. Z tej puli około 260 mld USD przypada na sektor bankowy. Największą ekspozycję na włoski dług publiczny (poza włoskimi bankami) mają banki we Francji (98 mld USD) i Niemczech (51 mld USD). Ekspozycja globalnego sektora bankowego na włoski dług publiczny jest większa niż ekspozycja na dług publiczny pozostałych państw PIIGS, a więc Grecji, Hiszpanii, Irlandii i Portugalii.
Całość ekspozycji sektora bankowego na włoski dług publiczny, sektora finansowego i prywatny szacuje się na 870 mld USD. Z tej puli najwięcej przypada na banki francuskie (393 mld USD) i niemieckie (162 mld USD):
Czytaj dalszą część »
Kto z Was jest w stanie uwierzyć, że w latach 1990-2008 realne, a więc uwzględniające inflacje, rentowności włoskich obligacji były niższe niż rentowności niemieckich obligacji? Analitycy Bank of America Merrill Lynch podsumowali to w poniższej tabeli:
Za Bank of America Merrill Lynch
Ostatnia kolumna pokazuje różnicę pomiędzy wskaźnikiem dług publicznych/PKB dla Włoch i Niemiec. Mimo tego, że Włochy były mocniej zadłużone niż Niemcy, inwestorzy na rynku obligacji zdawali się sądzić, że stabilność finansowa Włoch jest pewniejsza niż w przypadku Niemiec.
Czytaj dalszą część »
Spójrzcie na poniższą tabelę. Przedstawia ona odsetek beneficjentów poszczególnych programów pomocy rządowej w USA, którzy w sondażu przeprowadzonym przez profesor Suzanne Mettler zadeklarowali, że nie korzystali z żadnej formy rządowej pomocy. Badanie pochodzi z 2008 roku. Respondentów najpierw zapytano czy korzystali z jakiegoś programu społecznego amerykańskiego rządu a następnie pytano czy byli indywidualnymi beneficjentami jednego z 19 programów polityki społecznej amerykańskiego rządu.
Za Suzanne Mettler via BoingBoing
Chciałbym żebyśmy na chwilę zignorowali pierwsze sześć pozycji na liście – są to ulgi podatkowe i preferencyjne kredyty. Wiele osób, zupełnie niesłusznie, zakwestionuje te mechanizmy jako formę pomocy rządowej.
Zastanawiam się jak to możliwe, że 25% beneficjentów kartek żywnościowych czy ponad 40% beneficjentów zasiłków dla bezrobotnych czy publicznej służby zdrowia dla seniorów mogło dojść do wniosku, że nie korzysta z rządowej pomocy.
To samo pytanie dotyczy 53% beneficjentów subsydiowanych (bezpośrednio albo przez rządowe gwarancje) kredytów studenckich. Co sprawia, że ci ludzie są w stanie wyprzeć się korzystania z rządowych programów pomocy społecznej?
Zastanawiam się jak ta sytuacja wyglądałaby w Polsce. Ilu beneficjentów programu Rodzina na swoim skłonnych byłoby zadeklarować, że nie korzysta z rządowych programów pomocy społecznej?
Czytaj dalszą część »
Blogi iFIN24 to autorskie publikacje o finansach i gospodarce. Współpracujący z nami blogerzy są niezależni, a iFIN24 nie ma wpływu na treść ich wpisów. Zapraszamy do dyskusji z autorami.